Κεντρικό Άρθρο

 
Σε ένα μήνα και κάτι παραπάνω η εφημερίδα μας πρόκειται να κλείσει τρία χρόνια λειτουργίας. Γι΄ αυτό το λόγο θεωρώ σκόπιμο να αφιερωθεί ένα κεντρικό άρθρο όχι στην περιγραφή αυτής της προσπάθειας – αυτό έχει γίνει στο παρελθόν – αλλά στην καταγραφή του «τι μάθαμε» μέσα από την επιστημονική μας συνύπαρξή. Διότι όπως κάθε θρησκευτική κοινότητα, έτσι και κάθε ομάδα επιστημονική ή μη είναι ένας ζωντανός οργανισμός και όχι μια μηχανική σειρά ενεργειών!
Το Άρθρο 13 προσπαθεί σαφώς να πετύχει μια ποιοτική ανάδειξη του καθεστώτος των θρησκειών μέσα στο κράτος και ελπίζω με την πάροδο του χρόνου το επίπεδο να ανεβαίνει διαρκώς και να μη συμβεί το αντίστροφο. Όλο αυτό, όμως, δεν έχει καμία σημασία, χωρίς την ομάδα και τους συνεργάτες που έχουν αφιερώσει το χρόνο τους και το μυαλό τους τα τρία αυτά χρόνια. Ανεξάρτητα από τα λάθη που μπορεί να συμβούν σε μια συλλογική προσπάθεια, σημασία έχει η εσωτερική και η εξωτερική αμοιβαιότητα, η ικανότητα διαλόγου και η διάθεση για εξέλιξη. Αυτή η εξέλιξη είναι απαλλαγμένη από στοιχεία εμπορίου και απόκτησης μιας εικόνας, είναι μια εξέλιξη καθαρά σε επίπεδο γνωστικό, σε επίπεδο σκέψης και αντίληψης του επιστημονικού μας πεδίου. Όντας διαρκώς μαθητές μέσα σε έναν δύσκολο επιστημονικό χώρο, η μεγαλύτερη πρόκληση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι η ποιότητα. Η ποιότητα στις γνώσεις, στις απόψεις, αλλά και στις μεταξύ μας σχέσεις και συνεργασίες. 
Η απόκτηση σοβαρής άποψης πάνω στα ζητήματα των σχέσεων κράτους και θρησκευμάτων είναι ένας διαρκής αγώνας που προϋποθέτει σημαντικό αριθμό στοιχείων, τα οποία δεν περιλαμβάνουν μόνο τη γνώση και την εμπειρία, αλλά και την ικανότητα συνεργασίας και διαλόγου. Οι νέοι άνθρωποι είναι απαραίτητο να προσπαθούμε διαρκώς να ενημερωνόμαστε επιστημονικά, αλλά και να καλλιεργούμε την έλλειψη αδιαλλαξίας, καλλιέργεια που αποκτάται κατά τη γνώμη μου μέσω της δράσης, μέσω της συνεργασίας, μέσω της έκθεσης. Η έκθεση είναι μια σκληρή δοκιμασία και η απόφαση κάθε επιστήμονα νέου ή καταξιωμένου απέναντι στην κριτική που συνεπάγεται, είναι εξαιρετικά προσωπική. 
Η φετινή ακαδημαϊκή χρονιά ξεκίνησε με την ομάδα μας να έχει βρεθεί σε μεγαλύτερο πεδίο έκθεσης συγκριτικά με τα προηγούμενα χρόνια. Σε αυτό το σημείο, λοιπόν, θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους τους ανθρώπους που συνέβαλαν στο να υπάρχει το Άρθρο 13 και στο να έχει τη δυνατότητα να εξελίσσεται διαρκώς. Όταν είσαι πρόεδρος, διαχειριστής κ.τ.λ (κάθε ομάδα επιλέγει το δικό της τίτλο) μιας ομάδας, το σημαντικότερο πράγμα που έχεις να καταλάβεις είναι ότι οι συνεργάτες σου κάνουν σε εσένα την τιμή να εμπιστεύονται στο πρόσωπό σου αυτόν τον ρόλο, που δεν είναι ρόλος εξουσίας, αλλά απλώς μια ανάγκη για ρύθμιση και επίβλεψη της συνοχής εντός και εκτός της ομάδας. 
Δεν θα αναρτηθεί άλλο σχετικό άρθρο για τα τρία χρόνια της εφημερίδας μας. Γι’ αυτό το λόγο θεωρούμε σκόπιμο να δώσουμε μια εικόνα για τις τρέχουσες δραστηριότητες: Η φετινή χρονιά ξεκίνησε με την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Σπουδών «Νίκος Σβορώνος» του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Δημοσίου Δικαίου (EPLO), με τίτλο «Σύγχρονα Ζητήματα Θρησκευτικής Ελευθερίας». Τα κείμενα των εισηγήσεων πρόκειται να δημοσιευθούν το προσεχές διάστημα, ενώ η δραστηριοποίηση στο πλαίσιο επιστημονικών εκδηλώσεων πρόκειται να συνεχιστεί. Είμαστε πάντα ανοιχτοί σε νέες συνεργασίες και επιστημονικά κείμενα, αλλά και σε προτάσεις για βελτίωση. 
Κλείνοντας θα ήθελα να ευχαριστήσω τα μέλη της ομάδας του Άρθρο 13 και τους στενούς της συνεργάτες, για την πραγματικά πολύτιμη συνεργασία τους.

του Νικολάου Χαροκόπου

Πριν από μερικές μέρες, ενώ βρισκόμουν σε μία κατάφυτη πλαγιά των υπωρειών της Ίδης, σε ένα από τα τελευταία σούρουπα του θέρους που μόλις μας πέρασε, προσπάθησα να κατέβω από ένα μονοπάτι, αλλά δεν κατάφερα να προχωρήσω πολύ, αφού μου φαινόταν μακρύ και δύσβατο, γεμάτο βάτα. Τότε, αυθόρμητα μου ήρθε κατά νου ο στίχος από το δεύτερο άσμα της Κόλασης του Δάντη: -«intrai per lo cammino alto e silvestro - μπήκα στον βαθύ και δασωτό δρόμο». 
Η εικονοποιία μίας πραγματικά μεγάλης ποιητικής δημιουργίας, όπως είναι η Divina Commedia, η Θεία Κωμωδία του φλωρεντινού ποιητή Δάντη Αλιγκιέρι όντως δεν θα αφήσει ποτέ, πιστεύω, κάποιον που διάβασε και αγάπησε αυτό το έργο των 14000 στίχων, γραμμένο στις αρχές του 14ου αιώνα, -περίπου μεταξύ του 1308 και 1320- που αποτελεί τη σπουδαιότερη ποιητική δημιουργία της Δύσης και ταυτόχρονα ένα από τα μεγαλύτερα κατορθώματα της ποίησης παγκοσμίως.
Αποτελείται από τρία μέρη, τρία άσματα, όπως έχουν επικρατήσει να λέγονται στην ελληνική, το καθένα αποτελούμενο από τριάντα τρία τραγούδια (το πρώτο άσμα έχει ένα παραπάνω, ως προοίμιο), το κάθε τραγούδι από τρίστιχες στροφές και αυτές με τριπλές πλεχτές ρίμες. Το θέμα του είναι ένα μεταφυσικό ταξίδι του ποιητή, που βρίσκεται στο μεσοστράτι της ζωής του, προς το Επέκεινα: η κατάβαση στην Κόλαση αποτελεί το πρώτο άσμα, όπου, συνοδευόμενος από τον μεγάλό Ρωμαίο ποιητή Βιργίλιο, κατέρχεται τους εννέα κύκλους της Κόλασης, μέχρι το κέντρο της γης, όπου βρίσκεται ο Εωσφόρος στον παγωμένο Κοκκυτό. Ανάλογα με τα πράξεις τους, οι ψυχές κατατάσσονται στον καθένα από τους κύκλους: ξεκινώντας από τον πρώτο κύκλο της άνω Κόλασης, όπου βρίσκονται τα αβάπτιστα νήπια και οι χρηστοί ειδωλολάτρες, στη μέση Κόλαση, μέρος βασάνου -ανάμεσα σε άλλους- για τους αιρετικούς και τους βιαιοπραγήσαντες, μέχρι τον κατώτατο, ένατο κύκλο, με τους προδότες να βασανίζονται μέσα στον πάγο. Στη συνέχεια, στο δεύτερο άσμα, το Καθαρτήριο, ο ποιητής με τον συνοδό του, αυτή τη «magnanimo quell' ombra- σκιά της γενναιοδωρίας», δραπετεύει από την Κόλαση και ξεπροβάλλουν στο άλλο ημισφαίριο της γης, στο πανύψηλο βουνό του Καθαρτηρίου. Εκεί, οι ψυχές βασανίζονται για να εξιλεωθούν, κατατασσόμενες σε επτά άνδηρα-όσα και τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Στην κορυφή βρίσκεται ο επίγειος παράδεισος-  Paradisso teresste. Ο Βιργίλιος, καθώς δεν είναι χριστιανός, δεν μπορεί να εισέλθει. 
Τότε, τον Δάντη παραλαμβάνει η Βεατρίκη, η αιώνια αγαπημένη του ποιητή: μερικές φορές μόνο τη συνάντησε κατά τη νεότητά του, αλλά ήταν αρκετές για να παραμείνει ερωτευμένος μαζί της σε όλη την υπόλοιπη ζωή του∙ τώρα, που εκείνη έχει αφήσει τον κόσμο των λιγόζωων, την συναντά πάλι μέσα στην Εδέμ, μετουσίωση ενός άφθαρτου κάλλους και θεϊκής καλοσύνης, που θα είναι το φως ανάμεσα στην αλήθεια και τη διάνοια («che lume fia tra 'l vero e lo 'ntelletto»).  Εκείνη, αφού του δίνει από το νερό της λήθης, τον οδηγεί στον Παράδεισο, που αποτελεί το τρίτο άσμα του έργου. Διέρχονται τη σφαίρα της φωτιάς που περιβάλλει τη γη και ανεβαίνουν μέσα από τους πέντε πλανήτες του πτολεμαϊκού γεωκεντρικού συστήματος, για να φτάσουν στον ανώτερο, έμπυρο ουρανό, στη θέαση και κατανόηση της Τριαδικής Θεότητας.
Είναι φυσικό ότι ένα έργο γραμμένο σε άλλη γλώσσα, από το οποίο μας χωρίζουν επτά αιώνες, φαίνεται σε πολλούς δυσπρόσιτο, διαπνεόμενο ίσως από έναν αφόρητο διδακτισμό και θρησκευτική αυστηρότητα. Αυτό δεν θα μπορούσε να ισχύσει στην περίπτωση της Θείας Κωμωδίας. Βέβαια, αποτελεί μία πλατεία εικόνα του μεσαιωνικού κόσμου και ως ποίημα έχει μία απαραγνώριστη διδακτική χροιά. Οι εικόνες των τριών ασμάτων, από τα έγκατα του Κοκκυτού μέχρι τη βαθειά και λαμπερή ουσία του έμπυρου Παραδείσου, μπορούν να ιδωθούν αλληγορικά.  Αποτελούν μία αναφορά στην υπό διάλυση κοινωνία της εποχής του, που μαστίζεται από έλλειψη ικανών ηγεμόνων και τη διαφθορά της ανώτατης εκκλησιαστικής ηγεσίας, και στον επίπονο δρόμο που πρέπει να ακολουθήσει κανείς, όπως οι εξιλεούμενοι στο Καθαρτήριο, για να φτάσει σε μία ανανεωμένη γήινη κοινωνία, που χαρακτηρίζεται από δικαιοσύνη, τάξη και πνευματικό βίο. 
Όμως, σε καμία περίπτωση να μη θεωρήσει κάποιος ότι το ποίημα εξαντλείται σε έναν ακραιφνή διδακτισμό ενός θρησκομανούς που θέλει να συνετίσει με φοβερές εικόνες μεταθανάτιας τιμωρίας. Κινητήριος δύναμη σε όλο το έργο είναι η αγάπη, αυτή που ωθεί τον ποιητή σε αυτό το παράτολμο ταξίδι, στην αναζήτηση της «αθάνατης αγαπημένης» και στην κατανόηση της ιδεατής αγάπης στο πρόσωπο του Θεού, της αγάπης που «move il sole e l'altre stelle - κινεί τον ήλιο και όλα τα άλλα άστρα». 
Και εάν η αλληγορία συνδέει στερεά τον Δάντη με τη λογοτεχνική παράδοση του Μεσαίωνα, την ίδια στιγμή ο ποιητής απομακρύνεται σε ένα ουσιώδες σημείο από αυτή. Η Θεία Κωμωδία, παρόλο που λόγω της θεματολογίας της θα έπρεπε να είχε συντεθεί σε ένα υψηλό, εξεζητημένο ύφος, το λεγόμενο τραγικό σύμφωνα με την τότε λογοτεχνική θεωρία, έχει γραφτεί σε μία γλώσσα από το καθημερινό γλωσσικό ιδίωμα, το οποίο ο ποιητής επεξεργάστηκε και ανύψωσε, χαρίζοντας στους συμπατριώτες του για πρώτη φορά μια κοινή λαλιά, που αποτέλεσε έκτοτε τη βάση της εξέλιξης της ιταλικής. 
Το έργο αυτού του «miglior fabbro del parlar materno- καλύτερου τεχνίτη της μητρικής γλώσσας» παραμένει μία δημιουργία πλήρης ποιητικού σφρίγους και δύναμης, γεμάτη από  μία μεγάλη κλίμακα συναισθημάτων και υψηλών ιδεών που διατρέχουν όλη την ύπαρξή μας, ακριβώς όπως πριν από επτά αιώνες. 

του Δημητρίου Αλεξόπουλου

Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, 
ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε. 
Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, 
καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, 
ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
(Ἀπολυτίκιον τῆς ἑορτῆς)
 
Υπερβαίνει τα ανθρώπινα μέτρα η καταμέτρηση του πλήθους των αναφορών από τα έθνη και τις γλώσσες των ανθρώπων «εἴτε προφάσει εἴτε ἀληθείᾳ» (Φιλ. 1:18), στο πρόσωπο εκείνης, για την οποία ο Αρχάγγελος έψαλε για πρώτη φορά το «Ἄξιόν ἐστι» μια καλοκαιρινή νύκτα στον Άθωνα. Ανήκει αληθινά στα μεγαλεία του Παντοδύναμου και Πανάγαθου Θεού το πως τόσοι ομιλούν και γράφουν για εκείνη που στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης παρουσιάζεται να ομιλεί μόλις πέντε φορές, και εκείνες εξαιρετικά σύντομες. 
Ξεκινούμε με τον Ευαγγελισμό και το διάλογο της Παρθένου με τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, η οποία κατακλείεται με το «Ἰδού, ἡ δούλη Κυρίου» (Λουκ. 1:38). Ακολουθεί το «Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον», η ευχαριστήριος Ωδή της Θεοτόκου, την οποία η τελευταία εξέπεμψε προς τον Θεό στην Ορεινή. Ως τρίτος θεομητορικός λόγος έρχεται το «τέκνον, τί ἐποίησας ἡμῖν οὕτως; ἰδοὺ ὁ πατήρ σου κἀγὼ ὀδυνώμενοι ἐζητοῦμέν σε.» (Λουκ. 2:48), το οποίο εκφράζει με αφοπλιστική απλότητα, αλλά και γλαφυρότητα τη γονική αγωνία, καθώς ανήσυχοι Μαρία και Ιωσήφ αναζητούσαν χωρίς αποτέλεσμα τον δωδεκαετή Ιησού στην Ιερουσαλήμ και το Ναό. Στη συνέχεια, ο τέταρτος λόγος της Παναμωμήτου Κόρης συνδέεται με το γάμο στην Κανά της Γαλιλαίας: «Οἶνον οὐκ ἔχουσι» (Ιω. 2:3) και «ὅ,τι ἂν λέγῃ ὑμῖν, ποιήσατε» (Ιω. 2:5). Ο πέμπτος και έσχατος λόγος, είναι μια ειδοποίηση, μέσω τρίτων, προς τον Ιησού ότι «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου καὶ αἱ ἀδελφαί σου ἔξω ζητοῦσίν σε» (Μαρκ. 3:32), η οποία έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια κηρύγματος του Θεανθρώπου στην περιοχή της Γαλιλαίας. 
Σε αντίθεση με άλλες μητρικές μορφές της Βίβλου, είναι αξιοσημείωτο ότι δεν καταγράφονται θεομητορικοί λόγοι από τη Θεία Γέννηση και τα γεγονότα στη Βηθλεέμ. Ομοίως σιωπηλή και θαυμάζουσα μένει η Παναγία κατά την τελετή της περιτομής του Ιησού και στην προφητική εξαγγελία που απευθύνει προς εκείνη ο Συμεών ο Θεοδόχος (Λουκ. 34:35). Πιστό τέκνο της ιερής ησυχίας παραμένει, επίσης, η Πανάμωμος τόσο κατά το πάθος και την ταφή, όσο και κατά την ανάσταση του Χριστού, και το βίο της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων «συντηροῦσα καὶ συμβάλλουσα πάντα ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτῆς» (πρβλ. Λουκ. 2:19).
Εάν επιχειρούσαμε να συνοψίσουμε ακόμη περισσότερο τη θεομητορική αυτή παρακαταθήκη του λόγου και της ιερής ησυχίας, θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε από τους πέντε λόγους στις πέντε ακόλουθες λέξεις: «Ζητήσατε τὸν Κύριον» (Σοφον. 2:3) και «Ἔρχου Κύριε» (πρβλ. Αποκ. 22:17). Το μήνυμα; Χριστός καταγγέλεται: Ζητήσατε τον Κύριο να έλθει στον κόσμο σας, ζητήσατε να έλθει στη ζωή σας. Ζητήσατε και εκείνο που δαπανήθηκε θα το αναπληρώσει, εκείνο που χάθηκε θα το αποκαταστήσει. Ζητήσατε και «πάντα προστεθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. 6:33) από Εκείνον που είναι το φως και η ζωή και η ανάσταση του σύμπαντος κόσμου. Ένα μήνυμα που πραγματικά «ἄξιόν ἐστι» για κάθε εποχή να το αναζητεί, να το καλλιεργεί και καρποφόρα να το προσλαμβάνει.
 
Το τυπικό που εξέδωσε ο Γρηγόριος Πακουριανός για τη Μονή Πετριτζού ανήκει στην κατηγορία των λεγόμενων κτητορικών τυπικών, δηλαδή εκείνων που συντάχθηκαν από τον ιδρυτή της Μονής. Η συνήθεια της ρύθμισης των λεπτομερειών της μοναστικής ζωής με πράξη του ιδρυτή της Μονής εμφανίζεται από τον 9ο αι. και μετά, δηλαδή μετά το τέλος της περιόδου της Εικονομαχίας, και εκφράζει τον κατά βάση ατομικιστικό χαρακτήρα του Ορθόδοξου Μοναχισμού καθώς και την τάση αποκέντρωσης της μοναστηριακής διοίκησης (Καραγιαννόπουλος, Το Βυζαντινό Κράτος, σελ. 456). Είναι, δε, χαρακτηριστικό για την εν λόγω τάση ότι ουδέποτε  στο Βυζάντιο δημιουργήθηκαν μοναστικά τάγματα κατά το πρότυπο της Δυτικής Ευρώπης.
Μέσω του κτητορικού τυπικού ο εκάστοτε ιδρυτής μίας Μονής απέβλεπε στην εξυπηρέτηση συγκεκριμένων σκοπών, οι οποίοι είναι φανεροί και στο τυπικό της Μονής Πετριτζού: Κατ’ αρχήν ρύθμιζε θέματα ολόκληρης της ζωής του μοναστηριού, ώστε να διαφυλάσσεται η ειρήνη και η τάξη. Επίσης, μέσω των τυπικών ο κτήτορας της Μονής όριζε τον διάδοχό του, τον οποίο καθιστούσε παράλληλα και κληρονόμο της μονής. Με τον τρόπο αυτόν αποτρεπόταν οποιαδήποτε διαταραχή κατά τη διαδικασία διαδοχής, καθώς και τυχόν εξωτερικές επεμβάσεις ή συγγενικές διεκδικήσεις επί της μοναστηριακής περιουσίας. Οι κτήτορες αποσκοπούσαν, επίσης, στον εφοδιασμό της Μονής με κάποιο ισχυρό έγγραφο ενώπιον των αρχών και των Δικαστηρίων σε περίπτωση προσβολής των δικαιωμάτων της και, κυρίως, του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της. Τέλος, η ύπαρξη τυπικού επεδίωκε κατά κύριο λόγο τη διασφάλιση της ελευθερίας της Μονής από κάθε εκκλησιαστική (με βάση βέβαια το Κανονικό Δίκαιο η διοίκηση των Ι. Μονών βρίσκεται σε απόλυτη εξάρτηση από την κανονική δικαιοδοσία του οικείου Επισκόπου) ή πολιτειακή αρχή και στόχευε στην απαλλαγή της από φορολογικά βάρη (και Μοναχός Αιμιλιανός (Τσιπούρας), Τα αυτοδέσποτα και ελεύθερα Μοναστήρια σύμφωνα με τα βυζαντινά μοναστηριακά Τυπικά, σελ. 32 επ.). 
Τα τυπικά θέσπιζαν μία νέα τάξη μοναστηριακής ζωής, περισσότερο οργανωμένη και πιο αυστηρή από ό,τι ίσχυε στο παρελθόν. Καθώς όλα τα τυπικά βασίζονται στις ίδιες αρχές και είχαν δεχθεί τις ίδιες επιρροές, δεν παρατηρείται ουσιώδης απόκλιση μεταξύ των κανόνων που θεσπίζουν λόγω τοπικής ή χρονικής απόστασης. Οι επιδράσεις αυτές είναι ολοφάνερες και στις επιμέρους ρυθμίσεις του τυπικού του Γρηγορίου Πακουριανού.
Το εν λόγω τυπικό, όπως προκύπτει από τον επίλογό του, συντάχθηκε σε τρεις γλώσσες, στην ελληνική, στην ιβηρική (γεωργιανή) και στην αρμένικη. Υπεγράφη από το συντάκτη του, Γρηγόριο Πακουριανό, ο οποίος υπέγραψε στην αρμένικη γλώσσα, και από τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Ευθύμιο (Στ. 1845 του τυπικού: «Το δε παρόν τυπικόν εγράφη ρωμαϊκόν, ιβηρικόν τε και αρμένικον … και υπεγράφη παρ’ εμού τε αυτού του σεβαστού Γρηγορίου και μεγάλου δομεστίκου της δύσεως του Πακουριανού δια αρμενικών γραμμάτων, και του παναγιωτάτου πατριάρχου Ιεροσολύμων κυρού Ευθυμίου».).  Εντύπωση πάντως δημιουργεί το γεγονός της παρουσίας του Πατριάρχη Ιεροσολύμων στη Μονή την περίοδο εκείνη. Σύμφωνα με πηγές, ο Πατριάρχης φιλοξενήθηκε στη Μονή και για λόγους τιμητικούς ο Γρηγορίος Πακουριανός του ζήτησε να συνυπογράψει το τυπικό της Μονής.  Ως πρωτότυπο κείμενο, όμως, το οποίο έφερε και τις υπογραφές, ίσχυε το ελληνικό, ενώ οι άλλες δύο εκδόσεις είχαν βοηθητικό χαρακτήρα και αποσκοπούσαν σε χρήση από τους μοναχούς που δεν θα γνώριζαν τα ελληνικά (Στ. 1855-1860 του τυπικού: «Εγράφη δε ρωμαϊκόν, ιβηρικόν και αρμένικον δια το τους μοναχούς της τοιαύτης μονής Ιβήρας τε τυγχάνειν και μη επιστάσθαι ρωμαϊκά γράμματα, αλλ’ οφείλει μετέρχεσθαι το τοιούτον τυπικόν δια τε των ιβηρικών και αρμενικών γραμμάτων. Το κύρος δε τυπούμεν έχειν την ενταύθα ρωμαϊκήν άπασαν γραφήν ότι και εν τω τέλει του ταυτής ύφους την υπογραφήν εδέξατο».). 
Προϊόντα: 1 - 4 από 37
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Νέα

Περί θρησκευτικών...
Ο Ευαγγελισμός της...
Οι Θρησκείες στην...
Βιντεοσκοπημένη...
Θρησκευτικές...
Άρθρο 13: Παρελθόν,...
ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ...
Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΩΝ 8...
Τσούτσος Αθ....
Με αφορμή το...
Θρησκευτικές...
<< 2 | 3 | 4 | 5 | 6 >>

Λίγα λόγια...

Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα  έχει ως τίτλο: ΑΡΘΡΟ 13. Διεπιστημονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου. Το εγχείρημα ξεκίνησε από μια παρέα έξι φοιτητών που κατασκεύασαν τον ιστότοπο, για να εκφράσουν τις επιστημονικές τους ανησυχίες.
Ο αρχικός τίτλος ήταν ΑΡΘΡΟ 13: Φοιτητική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου. Στην πορεία προστέθηκε η αρχαιολογική σύμπραξη, η οποία εξελίχθηκε σε διεπιστημονική σύμπραξη στην προσπάθεια πολύπλευρης προσέγγισης του κεντρικού αντικειμένου του ιστοτόπου που είναι το εκκλησιαστικό δίκαιο. 
Ο βασικός τίτλος της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας είναι ΑΡΘΡΟ 13. Το εμπνευστήκαμε από το ομώνυμο άρθρο του ισχύοντος ελληνικού Συντάγματός, στο οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο αναφέρει:
1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
2. Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. O προσηλυτισμός απαγορεύεται.
3. Oι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας. 
4. Kανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Kράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους. 
5. Kανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.
Το ΑΡΘΡΟ 13 είναι μια συλλογική προσπάθεια ανάδειξης του ιδιαίτερου κλάδου του Εκκλησιαστικού Δικαίου μέσα από ένα διάλογο επιστημονικό και επίκαιρο, μέσα από μία σύμπραξη νέων επιστημόνων και καταξιωμένων. Είναι ανεξάρτητο και απευθύνεται σε όλο το επιστημονικό δυναμικό του οικείου χώρου. 
Σκοπός η δημιουργία ενός χώρου προσβάσιμου σε όλους, προσιτού και στον προπτυχιακό φοιτητή που αναζητά το επιστημονικό αντικείμενο που του ταιριάζει, χρήσιμου και στον ερευνητή που αναζητά υλικό για κάποια επιστημονική του μελέτη. 

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: