Κεντρικό Άρθρο

Η αξία είναι μια έννοια που ουκ ολίγες φορές βρέθηκε στο επίκεντρο συζητήσεων ποικίλου περιεχομένου: πολιτικών, οικονομικών, ουμανιστικών και άλλων πολλών αποτελώντας αντικείμενο αμφισβήτησης και διαπληκτισμών. Το κοινό στοιχείο μεταξύ όλων αυτών των συζητήσεων περί αξίας δεν είναι άλλο από τον άνθρωπο έως ότου έπαψε να έχει πραγματική αξία και άρχισε να αποτελεί όχι το αντικείμενο των συζητήσεων, αλλά το υποκείμενο με το οποίο θα επιτευχθεί ο στόχος: δόξα, χρήματα…  

Ωστόσο, ελπίδα σε αυτή τη καθ’ όλα απογοητευτική αντιμετώπιση της ζωής αποτελούν οι νέοι και οι πρωτοβουλίες τους. Η πρωτοβουλία πάντοτε αποτελούσε ένδειξη, αν όχι απόδειξη, δημιουργικότητας και αναζήτησης, μιας αναζήτησης που θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα. Οι νέοι επιδίδονται σε έναν αγώνα «εντοπισμού» της αλήθειας, αλλά και σε έναν αγώνα δημιουργίας ενός νέου κόσμου ή έστω μίας νέας πραγματικότητας, όπου ο άνθρωπος θα αποτελεί το αντικείμενο, το αξίωμα κάθε επιστημονικής και μη συζήτησης.

Τέτοιου είδους προσπάθειες αντιμετωπίζουν ποικίλες αντιδράσεις. Όπως και στην αλληγορία του σπηλαίου πολλοί είναι εκείνοι, οι οποίοι καμία πρόθεση δεν έχουν όχι μονάχα να συνδράμουν σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, αλλά θέτουν ως σκοπό και στόχο τους την ενδυνάμωση όλων εκείνων που βρίσκονται πίσω από το παραπέτασμα, με ποικίλους τρόπους. 

Ο άνθρωπος και η αξία του αποτέλεσαν τροφή για σκέψη και προβληματισμό για πολλούς ανθρώπους. Σας παραθέτω, λοιπόν,  το λόγο του Λέοντος  Τολστόι, ο οποίος με λίγες αράδες δίνει το στίγμα όλων αυτών:

«Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα, όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρανομαστής η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερος ο παρανομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος. Και όσο ο παρανομαστής διογκώνεται προς το άπειρο, τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν» 

Γκουντρουμπή Βάσω, Αρχισυντάκτρια

 

 

Καλησπέρα σας και καλό τέλος του μήνα!!Με αυτά και με εκείνα έφτασε και το τελευταίο σαββατοκύριακο του Φλεβάρη. Όπως και αν το περάσετε, με φίλους ή χωρίς, με δουλειά ή με βόλτες, με χαρά ή με λύπη, σίγουρα θα ανακαλύψετε κάτι ενδιαφέρον για ακόμη μια φορά. Ίσως είναι κάποια σκέψη, κάποια ιδέα ή απλώς η χαρά μιας απλής βόλτας με φίλους, που πάντα είναι διαφορετική και πρωτόγνωρη. Το μεγαλείο, εξάλλου, της καθημερινότητας βρίσκεται στην απλότητα (είναι και η μόνη που δε διαφθείρεται, διότι δε διαθέτει κανενός είδους εξουσία!!). Ναι ξέρω ξέρω αυτά σας τα παν και άλλοι. Είναι αλήθεια αυτό, η απλότητα παντού και πάντα διακηρύσσεται, το θέμα είναι όμως ότι κανένας μας δεν την επιζητεί εμπράκτως!!

Γοητευόμαστε πράγματι από τα σύνθετα πράγματα, από τις σύνθετες σκέψεις και τις βαρύγδουπες εκφράσεις, από τις θέσεις εξουσίας, από τα εξώφυλλα, από τα γλυκά με την καλύτερη εμφάνιση, από τα πιο παραφορτωμένα σκηνικά. Μπούρδες!! Ειδικά ένας επιστήμονας, και δη ένας νέος επιστήμονας, μονάχα την προσφορά θα πρέπει να αποζητά. Γιατί η επιστήμη είναι προσφορά, όχι τρόπος κοινωνικής αναρρίχησης. Γι’αυτό…

                                                                               

Ζητείται  ποιότητα…

 

…σε όλες τις εκφάνσεις τις ζωής μας!!στις πράξεις, στα λόγια, στις σκέψεις, στις διαδρομές, στους φίλους, στα συναισθήματα, στη μάθηση, στα ρούχα, στη μουσική, στο φαγητό, σε κάθε μία από τις επιλογές μας.

 

 

Εκ της Αρχισυνταξίας

 

Με τη Ραφαελλίτσα (εξωτερική συνεργάτιδα της εφημερίδας) παρακολουθούμε συχνά πυκνά θεατρικές παραστάσεις, γιατί πιστεύουμε πως καθεμιά έχει κάτι βγαλμένο από τη ζωή (έχω την εντύπωση βασικά πως περιγράφουν τη ζωή, όπως πραγματικά είναι, με όλο το φως ή το σκοτάδι που διαθέτει!!). Θεωρώ σκόπιμο, λοιπόν, να σας μιλήσω σχετικά με την παράσταση που παρακολουθήσαμε πριν από λίγες ώρες στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς, το «Φάουστ» του Γκαίτε (πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε εδώ) με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο μας Νίκο Κουρή.

Δεν έχω σκοπό να περιγράψω καμία έκφανση της παράστασης, καθώς ούτε δημοσιογράφος είμαι ούτε ειδικός, ωστόσο από τη σκοπιά του απλού θεατή νιώθω την ανάγκη να σας μεταφέρω τα συναισθήματα που μου προκάλεσε.

Αυτό που με συγκλόνισε ουσιαστικά είναι η δύναμη και ταυτόχρονα η αδυναμία που ενέχει μέσα της η γνώση, η επιστημονική γνώση που σήμερα θεωρείται τόσο σημαντική για το θετικό κοινωνικό χαρακτηρισμό ενός ανθρώπου (κοινώς για την «ταμπελίτσα» που θα λάβει από τους συνανθρώπους του). Και είναι σημαντική, φυσικά, για όσους όμως την αγαπούν πραγματικά (βέβαια έχουμε την τάση να εξαναγκάζουμε τον εαυτό μας να αγαπά ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις που θεωρούνται κοινωνικώς αποδεκτά). Γενικότερα τα πάντα είναι σημαντικά, όταν υλοποιούνται με αγάπη, αυτό είναι και το στοιχείο που εκλείπει φαντάζομαι σήμερα…

Από εμένα και τη Ραφαέλλα, λοιπόν, να έχετε ένα καλό βράδυ και μην ξεχνάτε να ονειρεύεστε αυτά που πραγματικά επιθυμείτε στη ζωή σας (μία την έχουμε εξάλλου!!). Επίσης, το σημαντικό και το ασήμαντο βρίσκονται στη δική μας προσωπική ζυγαριά…

 

Φάουστ: Αχ! Σπούδασα φιλοσοφία και νομική και γιατρική και αλί μου και θεολογία με κόπο και μ’επιμονή. Και να ‘μαι εδώ με τόσα φώτα, εγώ ο μωρός όσα και πρώτα! (η παρούσα μετάφραση βρίσκεται εδώ και δεν είναι αυτή που χρησιμοποιήθηκε στην παράσταση) 

 

Η Αρχισυντάκτρια

 

 

Παρατηρώντας γύρω μας τον κόσμο πολύ εύκολα μπορούμε να οδηγηθούμε σε μια πληθώρα συμπερασμάτων, που αφορούν φυσικά τον ίδιο τον άνθρωπο και την κοινωνία του. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, είναι «φύσει ζῷον πολιτικὸν», πράγμα το οποίο σημαίνει πως από την φύση του είναι ικανός, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ζώα, να αρθρώνει λόγο, να χρησιμοποιεί λόγο (λογική), να δημιουργεί κοινωνίες και πολιτισμό.

Η θρησκεία αποτελεί, ίσως, προέκταση όλων αυτών, ο άνθρωπος έχοντας την ανάγκη να πιστέψει σε κάτι ανώτερο από τον ίδιο δημιούργησε θρησκεία, χαρακτηριστικός για αυτό είναι ο λόγος του Claude Lévi-Strauss: «οι τελετουργίες εμπεριέχουν πάντοτε μια διάσταση απόγνωσης και μανίας». Κανείς έχοντας ως εφαλτήριο τον λόγο του θα μπορούσε να θέσει το ζήτημα της θρησκείας σε ένα ευρύτερο πολιτισμικό πλαίσιο, καθώς η «απόγνωση» και η «μανία» φέρουν συνήθως το αποτύπωμα μίας ολόκληρης κοινωνίας, ενός πολιτισμού, του ανθρώπου του ίδιου. Επίσης, η συγκεκριμένη διατύπωση ίσως οδηγεί στην σκέψη πως γίνεται λόγος για κοινωνίες αποτελούμενες από γηγενείς πληθυσμούς. Το αποτέλεσμα όποιας σκέψης και αν γίνει είναι πως ο άνθρωπος δημιουργεί μαζί με την κοινωνία του και τον πολιτισμό την θρησκεία.

Η θρησκεία αποτελεί έννοια ρευστή, η οποία εξαρτάται από τις κοινωνικές συμβάσεις και επιταγές καθεμιάς από τις κοινωνίες που μελετώνται. Ακριβώς αυτή η «ιδιομορφία» εγείρει το ενδιαφέρον και επιτάσσει την περεταίρω μελέτη του ζητήματος στα πλαίσια της κοινωνίας.  Ωστόσο, το συγκεκριμένο πλαίσιο είναι επίσης ρευστό και αυτό διότι καθένας από τους πολιτισμούς θέτει τους δικούς του κοινωνικούς «όρους».

Ακριβώς αυτές οι ιδιομορφίες οδήγησαν στην μετονομασία του πεδίου «Κοινωνία και Εκκλησία» σε «Κοινωνία και Θρησκεία», εφόσον προστέθηκε η νέα στήλη «Θρησκεία και Πολιτισμός». Η στήλη αυτή θα πραγματεύεται ζητήματα θρησκείας, όπως είναι οι θεολογικές και θρησκευτικές αντιλήψεις, η διατροφή, που θα αφορούν πολιτισμικά φύλα από όλον τον κόσμο ανεξαιρέτως, μία προσπάθεια προσέγγισης της θρησκείας και του πολιτισμού.

 

 

H Βοηθός Αρχισυντάκτριας

Προϊόντα: 33 - 36 από 37
<< 6 | 7 | 8 | 9 | 10 >>

Λίγα λόγια...

Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα  έχει ως τίτλο: ΑΡΘΡΟ 13. Διεπιστημονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου. Το εγχείρημα ξεκίνησε από μια παρέα έξι φοιτητών που κατασκεύασαν τον ιστότοπο, για να εκφράσουν τις επιστημονικές τους ανησυχίες.
Ο αρχικός τίτλος ήταν ΑΡΘΡΟ 13: Φοιτητική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου. Στην πορεία προστέθηκε η αρχαιολογική σύμπραξη, η οποία εξελίχθηκε σε διεπιστημονική σύμπραξη στην προσπάθεια πολύπλευρης προσέγγισης του κεντρικού αντικειμένου του ιστοτόπου που είναι το εκκλησιαστικό δίκαιο. 
Ο βασικός τίτλος της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας είναι ΑΡΘΡΟ 13. Το εμπνευστήκαμε από το ομώνυμο άρθρο του ισχύοντος ελληνικού Συντάγματός, στο οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο αναφέρει:
1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
2. Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. O προσηλυτισμός απαγορεύεται.
3. Oι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας. 
4. Kανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Kράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους. 
5. Kανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.
Το ΑΡΘΡΟ 13 είναι μια συλλογική προσπάθεια ανάδειξης του ιδιαίτερου κλάδου του Εκκλησιαστικού Δικαίου μέσα από ένα διάλογο επιστημονικό και επίκαιρο, μέσα από μία σύμπραξη νέων επιστημόνων και καταξιωμένων. Είναι ανεξάρτητο και απευθύνεται σε όλο το επιστημονικό δυναμικό του οικείου χώρου. 
Σκοπός η δημιουργία ενός χώρου προσβάσιμου σε όλους, προσιτού και στον προπτυχιακό φοιτητή που αναζητά το επιστημονικό αντικείμενο που του ταιριάζει, χρήσιμου και στον ερευνητή που αναζητά υλικό για κάποια επιστημονική του μελέτη. 

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: