Μερικές σκέψεις περί αμφισβήτησης:

Αμφισβήτηση, αμφισβήτηση, αμφισβήτηση. Όλα γύρω μας, ειδικότερα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, αμφισβητούνται. Αμφισβητούνται η κρατική εξουσία, το πολιτικό σύστημα, οι δικαστές και πολλές κοινωνικές δομές και θεσμοί. Προπάντων, όμως, αμφισβητούνται και δοκιμάζονται βαθιά οι ανθρώπινες σχέσεις. Διστάζουμε να εμπιστευτούμε το διπλανό μας, δε δίνουμε εύκολα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται, είμαστε συνεχώς καχύποπτοι και επιφυλακτικοί. Νιώθουμε ότι ένας διαρκής κίνδυνος παραμονεύει και μη όντας ικανοί να προσδιορίσουμε την πηγή του, αμφισβητούμε τα πάντα. Μήπως, όμως, χάνουμε κατ’αυτό τον τρόπο την ανθρωπιά μας και «εξαγριωνόμαστε»;
Δεν είναι, βέβαια, απόλυτα  παράλογος αυτός ο φόβος μας. Ζούμε σε μια εποχή, η οποία δεν προσφέρει στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούμε ηθικά και υλικά. Ως νέοι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά τον κίνδυνο της ανεργίας. Κι ας μη γελιόμαστε. Όποιος δεν έχει χρήματα, δύσκολα θα ενδιαφερθεί να καλλιεργηθεί και ηθικά αποκτώντας αισθητική καλλιτεχνική και εν γένει ανθρωπιστική παιδεία. Παράλληλα, το γενικότερο πνεύμα ανηθικότητας των καιρών σε συνδυασμό με φαινόμενα ρατσισμού και αναξιοκρατίας μας ταλανίζουν και προσθέτουν ένα ακόμα «ψυχικό βάρος» στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεσή  μας. Κάτω, λοιπόν, από τις συνθήκες αυτές δεν είναι παράλογο να επικρατεί μια γενική αμφισβήτηση επί παντός του επιστητού.
Το θέμα, εντούτοις, δεν είναι να μην αμφισβητούμε. Η αμφισβήτηση αποτελεί «αναμφισβήτητα» κινητήριο δύναμη για τις κοινωνίες και την ανθρώπινη εξέλιξη. Πώς θα είχε διαμορφωθεί άραγε ο σημερινός κόσμος αν ο Γαλιλαίος δεν είχε αμφισβητήσει την αυθεντία της Καθολικής Εκκλησίας ότι η γη είναι επίπεδη, αν οι αδερφοί Μονγκόλιφερ δεν είχαν αποπειραθεί για πρώτη φορά  να πετάξουν χρησιμοποιώντας ένα είδους αυτοσχέδιο ανεμόπτερο αμφισβητώντας τους νόμους της βαρύτητας, αν ο Νιλ Άρμστρονγκ με την αρωγή του επιτελείου του,  αμφισβητώντας το  πλήθος των δυσκολιών ενός τέτοιου παράτολμου εγχειρήματος,  δεν είχε πατήσει το πόδι του στο φεγγάρι; Αυτό, επομένως, που θέλουμε να εκφράσουμε είναι ότι επιζητούμε την αμφισβήτηση. Τη χρειαζόμαστε για να βελτιωνόμαστε και ως μονάδες και ως σύνολο. Δε θέλουμε, όμως, τη στείρα αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση που βάλλει απέναντι σε όλους και όλα χωρίς λογική και αιτία, μια αμφισβήτηση που σαν το μεσαιωνικό δήμιο τους θανάτωνε όλους καλούς και κακούς, όσιους και ανίερους, δίκαιους και αδίκους.
Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια σοβαρή, λελογισμένη και με επιχειρήματα αμφισβήτηση. Μια ειλικρινή αμφισβήτηση, που θα επικροτεί τις θετικές μας πλευρές και θα κατακρίνει τις αρνητικές.Και πόσω μάλλον εμείς οι νέοι άνθρωποι που στην πλειοψηφία μας είμαστε ιδεαλιστές και γεμάτοι όνειρα, που το αίμα μας «βράζει» και διεκδικούμε έναν καλύτερο, ομορφότερο και δικαιότερο κόσμο. Για το λόγο αυτό πρέπει να αμφισβητούμε και να μη φοβόμαστε να λέμε τη γνώμη μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας σημασία έχει να έχουμε εκτελέσει το καθήκον που μας επιβάλλει ο εαυτός μας!
 
Ραφαήλ Παπασυκιώτης, Αρχισυντάκτης

Νέα

Η πρώτη μας εκδήλωση!!
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης -...
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Οικονομία και Θρησκευτικοί...
Μεταρρύθμιση και Ορθόδοξη...
Νέοι επιστήμονες
Η αξίωση των θρησκευτικών...
ΝΖ’ Πενθέκτης: «Περί τοῦ μὴ...
ΕΔΔΑ 21-02-2008 –...
Δύο χρόνια λειτουργίας!!
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>