Μια φορά και έναν καιρό... ένα παραμύθι!

2016-05-06 02:22

Τα όμορφα πράγματα ξεκινούν με το «μια φορά και έναν καιρό…». 

Η συνέχεια είναι γνωστή μια κακιά μάγισσα ή μητριά προσπαθεί να εκδικηθεί μία κοπέλα, που τόλμησε να αντιβεί τους κανόνες, φεύγει κυνηγημένη και μετά από πολλά εμπόδια βρίσκει τον πρίγκιπα της ζωής της, ο οποίος εμφανίζεται από το υπερπέραν, καλά όχι από το υπερπέραν, αλλά από το κοντινό βασίλειο και κατά τύχη πάντοτε είναι ο πρίγκιπας και σώζει την ωραία δεσποσύνη από του χάρου ή καλύτερα από της μέγαιρας τα δόντια!

«Τι νόημα έχουν όλα αυτά», θα μου πείτε, έχουν και παραέχουν…

Μάθαμε να περιμένουμε ένα «θαύμα» κάθε φορά που θα μας σώσει από την «απαίσια» κατάσταση που βρεθήκαμε, όχι από δικές μας επιλογές, αλλά από την «καταραμένη» μοίρα, εξαιτίας της δικής μας «μητριάς» ή «διαβολικής μάγισσας», ναι όλοι μας έχουμε μία τέτοια να μας κυνηγά… 

Όντας βυθισμένοι σε αυτό το «βούρκο» περιμένουμε τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες (ναι, βρισκόμαστε στο 2016, οπότε επιβάλλονται και οι αντίστοιχες των «σωτήρων» πριγκίπων, οι πριγκίπισσες), να μας βγάλουν, να μας τραβήξουν ή ακόμη καλύτερα να κάνουν τα μαγικά τους και να διώξουν το κακό από πάνω μας… 

 

 

Έως πότε θα πιστεύουμε στα ανόητα παραμύθια;

Πότε θα αποφασίσουμε και θα καταλάβουμε ότι το καθένα από αυτά τα παραμύθια τα φτιάχνουμε μόνοι μας, τα γράφουμε κάθε στιγμή της μέρας, τους δίνουμε πνοή, τους δίνουμε βήμα… πότε; 

Ίσως και ποτέ, αλλά αυτό είναι το ζητούμενο; Όχι, το ζητούμενο είναι να μάθουμε να γράφουμε μονάχοι μας τις δικές μας ιστορίες χωρίς να περιμένουμε τον σωτήρα μας, αλλά να περιλαμβάνουμε μέσα σε αυτές ανθρώπους που έχουν σημαντικό ρόλο στη πλοκή τους και που χωρίς αυτούς ουσιαστικά θα ήταν σαν αυτά τα παραμύθια που διαβάζαμε μικροί, πολύς κόσμος χωρίς ουσιαστικό ρόλο για τον κατατρεγμένο πρωταγωνιστή…

«Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια οθόνη, ένα πληκτρολόγιο και ένας άνθρωπος πίσω τους… έγραφε και έγραφε και συνέχιζε να γράφει αγόγγυστα κάθε στιγμή, δε σταματούσε ποτέ, έγραφε και διόρθωνε, μόλις διόρθωνε συνέχιζε να γράφει ξανά! Ξάφνου ακούστηκε ένας κρότος, δεν έδωσε σημασία, δεν τόλμησε να τραβήξει το βλέμμα του από την οθόνη, «ό,τι και να είναι θα το δω αργότερα», είπε, αλλά ποτέ δεν το είδε ούτε καν κοίταξε… συνέχισε να γράφει και να γράφει και να γράφει…

Μια μέρα γράφοντας μια ακτίνα από τον ήλιο έπεσε στα μάτια του και δεν μπορούσε να δει τίποτα, δεν μπορούσε να συνεχίσει να πληκτρολογεί, κάτι έπρεπε να κάνει, αλλά τι; Τόσο καιρό είχε μάθει να γράφει, τώρα πως θα το αντιμετώπιζε αυτό; Πρώτη φορά έγινε αυτό «Γιατί έγινε, τι είναι αυτό; Γιατί με ενοχλεί, γιατί…»…

Αναγκάστηκε να τραβήξει το βλέμμα του από την οθόνη, να απομακρυνθεί από το πληκτρολόγιο για πρώτη φορά στη ζωή του… Ήταν δύσκολο, δεν το είχε ξανακάνει, είδε ανθρώπους, είδε περίεργα πλάσματα που πετούσαν, περίεργοι ήχοι απλωνόταν παντού, τι ήταν όλα αυτά; Στον κόσμο του υπήρχαν μονάχα ακατανόητες ηλεκτρονικές αράδες χωρίς καμιά σημασία και ξαφνικά εμφανίστηκε αυτό; 

Ήταν σίγουρος πως όλο αυτό ήταν παραίσθηση. Έδωσε λίγο χρόνο στον εαυτό του. Άνοιξε ξανά τα μάτια του, αλλά δεν είχε αλλάξει τίποτα! Σκέφτηκε: «τι είναι όλα αυτά; Που ήταν τόσο καιρό, που βρίσκομαι, γιατί δεν άκουσα τίποτα;»

Μπροστά του είχε δύο επιλογές: είτε θα συνέχιζε αυτό που έκανε είτε θα συνέχιζε, αλλά περιλαμβάνοντας όλα όσα έβλεπε και άκουγε, αλλά και όλους όσους βρέθηκαν γύρω του, ένιωσε κάτι που ποτέ δεν είχε ξανανιώσει, μια περίεργη ζεστασιά…»

 

 

Γκουντρουμπή Βάσω

 

Νέα

ΜΠΑ 3483/2005: Αναγνώριση...
Παπαγεωργίου Γ Κωνσταντίνος -...
Κοινωνία καὶ Κανονικὸ Δίκαιο
It’s the most wonderful time...
ΜΠΡ ΠΕΙΡΑΙΑ 2457/2015:...
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Τελετή αναγόρευσης Ομότιμου...
ΣτΕ 2569/1990: Περί...
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>