Κεντρικό Άρθρο

Με αφορμή τη νέα χρονιά που μας έρχεται σε μερικές ώρες θα ήθελα να αναφερθώ στην αλλαγή. Τίποτα δε μένει στάσιμο. Όλα γύρω μας αλλάζουν. Από τα λουλούδια, τα δέντρα, τα ζώα, τα κτίρια, την τεχνολογία μέχρι και τους ανθρώπους. Η ίδια η έννοια της αλλαγής είναι συνυφασμένη με τη ζωή. Ζωή χωρίς αλλαγή δεν υπάρχει. Η ζωή είναι μια ρόδα που γυρίζει. Και γυρίζοντας φέρνει τα πάνω – κάτω και τα κάτω – πάνω. Άλλοτε οι αλλαγές που επέρχονται είναι θετικές και άλλοτε αρνητικές. Αν και, πάλι, το τι είναι θετικό και το τι αρνητικό εξαρτάται πώς το βλέπει κανένας. Εάν κάποιος είναι αισιόδοξος, τότε μάλλον είναι δεκτικός στις αλλαγές. Αντίθετα, εάν κάποιος είναι πεσιμιστής, τότε μάλλον οι αλλαγές του φαντάζουν τρομακτικές.
Ανεξάρτητα, πάντως, από το αν οι αλλαγές στη ζωή μας φοβίζουν ή όχι, σημασία έχει να προχωράμε παρακάτω. Να μη μένουμε στάσιμοι αλλά να αναπτυσσόμαστε και να εξελισσόμαστε. Να μην οπισθοχωρούμε, αλλά να βλέπουμε μπροστά. Υπάρχουν πάντα δρόμοι που ανοίγονται μπροστά μας και πλήθος ευκαιριών, για να αξιοποιήσουμε. Κανένας δεν μπορεί να μας σταματήσει παρά μονάχα ο ίδιος μας ο εαυτός. Αυτός, λοιπόν, που μπορεί να αποτελέσει την τροχοπέδη μας, μπορεί την ίδια στιγμή να αποτελέσει και την κινητήριό μας δύναμη, για να βελτιωθούμε υλικά, ηθικά και πνευματικά. Αρκεί να πιστέψουμε ότι μπορούμε και θα καταφέρουμε. Τίποτα δεν είναι αδύνατο!
Η αλλαγή του χρόνου, αν το δει κανείς αντικειμενικά, δεν είναι δα και κάτι το ιδιαίτερο. Είναι μια ακόμα νύχτα που περνά. Και μετά, αντί το ημερολόγιο να γράφει π.χ. 2017, γράφει 2018, 2019 κ.ο.κ. Συμβολικά, εντούτοις, είναι κατά τη γνώμη μου μια ευκαιρία να αλλάξουμε. Και έτσι πρέπει να το βλέπουμε. Σαν δυνατότητα να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, να διορθώσουμε τα λάθη μας και να κάνουμε καλές πράξεις. 
Εύχομαι από καρδιάς σε όλους σας ένα ευτυχισμένο 2018 με αγάπη και υγεία. Με θετική σκέψη, καλή διάθεση, πάθος, δύναμη και ενέργεια, ώστε να πραγματοποιήσετε τα όνειρά σας!
 
Ραφαήλ Παπασυκιώτης, Αρχισυντάκτης

Η ομάδα του Άρθρο 13 σας εύχεται καλά Χριστούγεννα και καλές εορτές, με υγεία, αγάπη και δημιουργία.

Εκ της Αρχισυνταξίας

Μια ομάδα πάντα καλείται να αντιμετωπίσει πολλές και δυσχερείς εξωτερικές προκλήσεις. Οι εσωτερικές προκλήσεις, ωστόσο, με τις οποίες καθημερινά βρίσκεται αντιμέτωπη είναι πολύ πιο σημαντικές. 
 
Στην Ελλάδα του 2017 υπάρχει ένας ικανός αριθμός νέων επιστημόνων. Ανθρώπων που αφιερώνουν ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους σε ένα επιστημονικό αντικείμενο, ανθρώπων που συνεχίζουν τις σπουδές τους μέχρι την τρίτη δεκαετία της ζωής τους. Το γεγονός αυτό είναι από μόνο του ευχάριστο, διότι η επιθυμία για απόκτηση γνώσης και η διάθεση για περαιτέρω εξειδίκευση σε έναν τομέα, οδηγούν στην εξέλιξη του επιστημονικού διαλόγου και στη διερεύνηση θεμάτων που μέχρι σήμερα βρίσκονταν στο σκοτάδι. 
Μπορούν, όμως, οι νέοι επιστήμονες να συμμετέχουν ενεργά στον επιστημονικό διάλογο ή θα πρέπει να περιμένουν αρκετά χρόνια πρώτα;
Ίσως και να είναι επιβεβλημένο, διότι η εμπειρία που συλλέγει κανείς μέσα από τη δράση διευρύνει τους ορίζοντές του. Αρκεί να υπάρχει σεβασμός απέναντι στους ήδη καταξιωμένους επιστήμονες και δασκάλους τους, αρκεί να υπάρχει σεβασμός απέναντι στο αντικείμενό τους και αρκεί τέλος να υπάρχει σεβασμός απέναντι στον ίδιο τους τον εαυτό. Και εκτός από το σεβασμό χρειάζονται κατά τη γνώμη μου και η εντιμότητα, το θάρρος, η ταπεινότητα και η ικανότητα επιλογής. Γιατί δυστυχώς η ευτυχώς σε όλα τα πράγματα στη ζωή μας καλούμαστε να επιλέξουμε απόψεις, δρόμους, ανθρώπους. Καλούμαστε να υποστηρίξουμε αυτές τις επιλογές μας και τέλος καλούμαστε να τις διορθώσουμε, σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι κάπου κάναμε λάθος.
Επίσης, θεωρώ ότι πρώτα θα πρέπει να επιδιώκουμε να γίνουμε καλοί άνθρωποι και έπειτα καλοί επιστήμονες. Άνθρωποι με αγάπη, ανοχή και διάθεση για συνεργασία, που δε φοβούνται να είναι ξεκάθαροι απέναντι στους συνανθρώπους τους σχετικά με τις σκέψεις και τα κίνητρά τους. Εξάλλου, στο τέλος της ημέρα αυτό είναι που έχει και τη μεγαλύτερη αξία: η ευχαρίστηση που νιώθει κάποιος από τις επιλογές του, η οικογένειά του, οι καλοί φίλοι, η ανάληψη των ευθυνών που έχει απέναντι στον εαυτό του και στους συνανθρώπους του.
Αυτά ήταν ουσιαστικά και τα όσα μου έμαθε η συμμετοχή μου στην ομάδα του ΑΡΘΡΟ 13, καθώς και η μικρή μέχρι τώρα ενασχόλησή μου με το επιστημονικό αντικείμενο που αγαπώ. 
 
Ελένη Παλιούρα, Αρχισυντάκτρια

Ξεκινήσαμε πριν από δύο χρόνια ακριβώς με καλή διάθεση και αγάπη προς το αντικείμενό μας. Έγιναν πολλές αλλαγές κατά την πάροδο του χρόνου, αλλά έμεινε ίδιο κάτι πολύ βασικό, κάτι που αποτελεί και το θεμέλιο λίθο της όλης μας προσπάθειας: η κεντρική ιδέα, με την οποία ξεκινήσαμε. Σας ευχαριστούμε για τη στήριξή σας και ευχόμαστε αυτό το ταξίδι να γίνει στο μέλλον ακόμη πιο ενδιαφέρον!

Μετά τιμής,

Η Αρχισυνταξία του ΑΡΘΡΟ 13 

Φοιτητική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου - Διεπιστημονική Σύμπραξη

Και ναι! Είναι γεγονός! Με την έναρξη της Σαρακοστής, τη 15η Νοεμβρίου, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έλευση της πιο αγαπημένης γιορτής του χρόνου, των Χριστουγέννων! Καθώς περπατάει κανείς στους δρόμους της Αθήνας, έλκεται από τους περίτεχνους στολισμούς των δρόμων και των καταστημάτων κι από τις χαρούμενες μουσικές που αντηχούν σ’ όλους τους εμπορικούς δρόμους. Όλοι δείχνουν να ετοιμάζονται να υποδεχθούν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ή… μήπως όχι;
Τι θα απαντούσε κανείς στο ερώτημα: ‘’Τι είναι για εσένα τα Χριστούγεννα;’’ Κάποιος ίσως απαντούσε ότι Χριστούγεννα είναι οι στολισμοί, τα ψώνια, οι χαρούμενες μουσικές. Άλλος πάλι ίσως να έλεγε ότι τα Χριστούγεννα είναι για εκείνον μία ευκαιρία να περάσει όμορφες, ζεστές οικογενειακές στιγμές. Υπάρχουν, βέβαια, και αυτοί που θ’ απαντούσαν ότι τα Χριστούγεννα τους είναι τελείως αδιάφορα. Πολλοί εξ αυτών, λόγω του ότι δεν έχουν δικούς τους ανθρώπους να μοιραστούν αυτές τις στιγμές ‘’χαράς’’, ενώ άλλοι διότι τη θεωρούν μια εμπορική γιορτή, η οποία εξυπηρετεί την κίνηση της αγοράς (καλά, μεταξύ μας, οι τελευταίοι δεν έχουν και τόσο άδικο).
Παρ’ ολ’ αυτά, αν ρωτούσαμε κάποιον ‘’Τι πραγματικά γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα’’, τι θα μας απαντούσε; Το πολύ-πολύ να μας απαντούσε ότι γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού.Bingo!Το βρήκε! Γιατί, όμως, για εμάς τους ορθόδοξους η γέννηση του Θεανθρώπου αποτελεί ένα τόσο χαρμόσυνο γεγονός;
Διότι γιορτάζουμε τη γέννηση της Σωτηρίας του ανθρώπου. Διότι γιορτάζουμε την απέραντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, χάρη της οποίας έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν. Οπότε ναι! It’s the most wonderful time of the year, ‘’Διότι τόσον ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Ὑιόν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ’’ (Κατά Ιωάννην 3:16)
Εύχομαι σε όλους καλή Σαρακοστή και καλό αγώνα!
 
Ελεωνόρα Παπαδάκη, Βοηθός Αρχισυντάκτριας
Αυτές τις μέρες το Μουσείο Ακρόπολης στεγάζει μία εξόχως ενδιαφέρουσα έκθεση για τα συναισθήματα στην αρχαία Ελλάδα. Το ευρύ πλαίσιο των εκθεμάτων, που εκτείνεται από αγαλματικές προσωποποιήσεις καταλυτικών συναισθημάτων, όπως ο Έρωτας και ο Πόθος, μέχρι μικρές εκφράσεις στοργής, αγάπης ή και μίσους, αναδεικνύει ένα πολύπτυχο φάσμα εκφάνσεων του αρχαίου θυμοῦ, του θυμικού όπως θα λέγαμε σήμερα. Ήδη από τα ομηρικά έπη ο θυμὸς καθοδηγεί τους ήρωες στην ισχυρή έκφραση των συναισθημάτων τους, ενώ, κατά την κορύφωση της κλασικής περιόδου τον 5ο αιώνα π.Χ., βλέπουμε πια ότι και η έννοια της ψυχῆς σχετίζεται με τον έντονο συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου. Αργότερα, βέβαια, στα έργα του Πλάτωνα θεμελιώνεται σαφώς η διάσταση της ψυχῆς ως μία αθάνατης και άφθαρτης οντότητας που σχετίζεται ιδεατά με ανώτερες νοητικές και κανονιστικές λειτουργίες, διαχωριζόμενη από το σώμα, μία θεώρηση που mutatis mutandis επικρατεί μέχρι σήμερα.
Ωστόσο, πέρα από τη φιλοσοφική θεώρηση των συναισθημάτων στην κλασική Ελλάδα, η έκθεση μπορεί να αποτελέσει μία αφορμή για μία διαλεκτική προσέγγιση της Αρχαιότητας, που δεν περιορίζεται στις μεγάλες μνημειακές της εκφράσεις, αλλά εκτείνεται σε μία σύνθετη εικόνα του εν γένει καθημερινού βίου. Μία τέτοια πλατειά οπτική είναι απαραίτητη για μία ουσιαστική μελέτη μίας μεγάλης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας που παρουσιάζεται και διαμορφώνεται στις συνειδήσεις της πλειονότητας της κοινωνίας συχνά μονομερώς. Είτε κάτω από το έκπαγλο όραμα του κλασικού πολιτισμού, που αποτέλεσε «εθνικό αφήγημα» του νεοελληνικού κράτους ή μέσα από μία προκατειλημμένη προσπάθεια αποδόμησης και απαξίωσης βασικών γνωρισμάτων αυτού του πολιτισμού, η πρόσληψη της Αρχαιότητας τοποθετείται συχνά σε μία ανώφελη  διελκυστίνδα. 
Σίγουρα μία κριτική εξέταση του θέματος, που επιτέλους απαντά τα τελευταία χρόνια και στην ελληνική επιστημονική βιβλιογραφία, κάλλιστα συνδυάζεται με τέτοιες ευρείες θεωρήσεις της Αρχαιότητας όπως ο «Κόσμος των Συναισθημάτων». Και αυτή δε περιορίζεται αναγκαστικά στον ειδικό, που αναστοχαστικά θα διέλθει τα εκθέματα, έχοντας επίγνωση ότι ή Ιστορία της Τέχνης είναι ταυτόχρονα και μία ιστορία της πρόσληψής της. Και στο ευρύ κοινό μπορεί να γίνει αντιληπτή, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, η συνθετότητα του συναισθηματικού κόσμου της Αρχαιότητας, αποτελώντας μία νύξη για μία βαθύτερη και ουσιαστικότερη θέασή της πέρα από χλαμυδοπληξίες και απλοϊκές μεγαλοστομίες ή, για να παραφράσω τον Σεφέρη, γυρεύοντας την άλλη ζωή, πέρα από τ’ αγάλματα. 
 
Νικόλαος Χαροκόπος, Βοηθός Αρχισυντάκτη
Αμφισβήτηση, αμφισβήτηση, αμφισβήτηση. Όλα γύρω μας, ειδικότερα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, αμφισβητούνται. Αμφισβητούνται η κρατική εξουσία, το πολιτικό σύστημα, οι δικαστές και πολλές κοινωνικές δομές και θεσμοί. Προπάντων, όμως, αμφισβητούνται και δοκιμάζονται βαθιά οι ανθρώπινες σχέσεις. Διστάζουμε να εμπιστευτούμε το διπλανό μας, δε δίνουμε εύκολα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται, είμαστε συνεχώς καχύποπτοι και επιφυλακτικοί. Νιώθουμε ότι ένας διαρκής κίνδυνος παραμονεύει και μη όντας ικανοί να προσδιορίσουμε την πηγή του, αμφισβητούμε τα πάντα. Μήπως, όμως, χάνουμε κατ’αυτό τον τρόπο την ανθρωπιά μας και «εξαγριωνόμαστε»;
Δεν είναι, βέβαια, απόλυτα  παράλογος αυτός ο φόβος μας. Ζούμε σε μια εποχή, η οποία δεν προσφέρει στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούμε ηθικά και υλικά. Ως νέοι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά τον κίνδυνο της ανεργίας. Κι ας μη γελιόμαστε. Όποιος δεν έχει χρήματα, δύσκολα θα ενδιαφερθεί να καλλιεργηθεί και ηθικά αποκτώντας αισθητική καλλιτεχνική και εν γένει ανθρωπιστική παιδεία. Παράλληλα, το γενικότερο πνεύμα ανηθικότητας των καιρών σε συνδυασμό με φαινόμενα ρατσισμού και αναξιοκρατίας μας ταλανίζουν και προσθέτουν ένα ακόμα «ψυχικό βάρος» στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεσή  μας. Κάτω, λοιπόν, από τις συνθήκες αυτές δεν είναι παράλογο να επικρατεί μια γενική αμφισβήτηση επί παντός του επιστητού.
Το θέμα, εντούτοις, δεν είναι να μην αμφισβητούμε. Η αμφισβήτηση αποτελεί «αναμφισβήτητα» κινητήριο δύναμη για τις κοινωνίες και την ανθρώπινη εξέλιξη. Πώς θα είχε διαμορφωθεί άραγε ο σημερινός κόσμος αν ο Γαλιλαίος δεν είχε αμφισβητήσει την αυθεντία της Καθολικής Εκκλησίας ότι η γη είναι επίπεδη, αν οι αδερφοί Μονγκόλιφερ δεν είχαν αποπειραθεί για πρώτη φορά  να πετάξουν χρησιμοποιώντας ένα είδους αυτοσχέδιο ανεμόπτερο αμφισβητώντας τους νόμους της βαρύτητας, αν ο Νιλ Άρμστρονγκ με την αρωγή του επιτελείου του,  αμφισβητώντας το  πλήθος των δυσκολιών ενός τέτοιου παράτολμου εγχειρήματος,  δεν είχε πατήσει το πόδι του στο φεγγάρι; Αυτό, επομένως, που θέλουμε να εκφράσουμε είναι ότι επιζητούμε την αμφισβήτηση. Τη χρειαζόμαστε για να βελτιωνόμαστε και ως μονάδες και ως σύνολο. Δε θέλουμε, όμως, τη στείρα αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση που βάλλει απέναντι σε όλους και όλα χωρίς λογική και αιτία, μια αμφισβήτηση που σαν το μεσαιωνικό δήμιο τους θανάτωνε όλους καλούς και κακούς, όσιους και ανίερους, δίκαιους και αδίκους.
Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια σοβαρή, λελογισμένη και με επιχειρήματα αμφισβήτηση. Μια ειλικρινή αμφισβήτηση, που θα επικροτεί τις θετικές μας πλευρές και θα κατακρίνει τις αρνητικές.Και πόσω μάλλον εμείς οι νέοι άνθρωποι που στην πλειοψηφία μας είμαστε ιδεαλιστές και γεμάτοι όνειρα, που το αίμα μας «βράζει» και διεκδικούμε έναν καλύτερο, ομορφότερο και δικαιότερο κόσμο. Για το λόγο αυτό πρέπει να αμφισβητούμε και να μη φοβόμαστε να λέμε τη γνώμη μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας σημασία έχει να έχουμε εκτελέσει το καθήκον που μας επιβάλλει ο εαυτός μας!
 
Ραφαήλ Παπασυκιώτης, Αρχισυντάκτης
Προϊόντα: 1 - 7 από 19
1 | 2 | 3 >>

Νέα

Η ιστορική και συνταγματική...
Θρησκευτική συνείδηση και...
Χριστούγεννα με Καμεράτα στο...
Ευρωπαϊκή Κάρτα Νέων
Η Δ.Ι.Σ και ο κανονισμός...
Η μοναχική ιδιότητα γενικά
Η Πρωτοχριστιανική Κοινότητα...
Τι λέει το Σύνταγμα για το...
Κληρικοί στη Βουλή:...
Το τεκμήριο κυριότητας υπέρ...
Η Σημερινή Βαβέλ
<< 27 | 28 | 29 | 30 | 31 >>

Λίγα λόγια...

Η ηλεκτρονική μας εφημερίδα  έχει ως τίτλο: ΑΡΘΡΟ 13. Φοιτητική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου – Διεπιστημονική Σύμπραξη. Το εγχείρημα ξεκίνησε από μια παρέα έξι φοιτητών που κατασκεύασαν τον ιστότοπο, για να εκφράσουν τις επιστημονικές τους ανησυχίες.
Ο αρχικός τίτλος ήταν ΑΡΘΡΟ 13: Φοιτητική Ηλεκτρονική Εφημερίδα Εκκλησιαστικού Δικαίου. Στην πορεία προστέθηκε η αρχαιολογική σύμπραξη, η οποία εξελίχθηκε σε διεπιστημονική σύμπραξη στην προσπάθεια πολύπλευρης προσέγγισης του κεντρικού αντικειμένου του ιστοτόπου που είναι το εκκλησιαστικό δίκαιο. 
Ο βασικός τίτλος της ηλεκτρονικής μας εφημερίδας είναι ΑΡΘΡΟ 13. Το εμπνευστήκαμε από το ομώνυμο άρθρο του ισχύοντος ελληνικού Συντάγματός, στο οποίο κατοχυρώνεται το δικαίωμα της θρησκευτικής ελευθερίας. Συγκεκριμένα, το εν λόγω άρθρο αναφέρει:
1. Η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης είναι απαραβίαστη. Η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις καθενός.
2. Kάθε γνωστή θρησκεία είναι ελεύθερη και τα σχετικά με τη λατρεία της τελούνται ανεμπόδιστα υπό την προστασία των νόμων. H άσκηση της λατρείας δεν επιτρέπεται να προσβάλλει τη δημόσια τάξη ή τα χρηστά ήθη. O προσηλυτισμός απαγορεύεται.
3. Oι λειτουργοί όλων των γνωστών θρησκειών υπόκεινται στην ίδια εποπτεία της Πολιτείας και στις ίδιες υποχρεώσεις απέναντί της, όπως και οι λειτουργοί της επικρατούσας θρησκείας. 
4. Kανένας δεν μπορεί, εξαιτίας των θρησκευτικών του πεποιθήσεων, να απαλλαγεί από την εκπλήρωση των υποχρεώσεων προς το Kράτος ή να αρνηθεί να συμμορφωθεί προς τους νόμους. 
5. Kανένας όρκος δεν επιβάλλεται χωρίς νόμο, που ορίζει και τον τύπο του.
Το ΑΡΘΡΟ 13 είναι μια συλλογική προσπάθεια ανάδειξης του ιδιαίτερου κλάδου του Εκκλησιαστικού Δικαίου μέσα από ένα διάλογο φοιτητικό – επιστημονικό και επίκαιρο, μέσα από μία σύμπραξη νέων επιστημόνων και καταξιωμένων. Είναι ανεξάρτητο και απευθύνεται σε όλο το επιστημονικό δυναμικό του οικείου χώρου. 
Σκοπός η δημιουργία ενός χώρου προσβάσιμου σε όλους, προσιτού και στον προπτυχιακό φοιτητή που αναζητά το επιστημονικό αντικείμενο που του ταιριάζει, χρήσιμου και στον ερευνητή που αναζητά υλικό για κάποια επιστημονική του μελέτη. 

 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: