Κεντρικό Άρθρο

Πέρασε μισό έτος λειτουργίας με 27.500 προβολές!!Μάθαμε, διαβάσαμε, γελάσαμε, προσπαθήσαμε να συνεργαστούμε, προσπαθήσαμε να μη συνεργαστούμε, μα πάνω απ’όλα μπήκαμε στη λογική της «ομάδας». Ομάδα σημαίνει σεβασμός και σεβασμός σημαίνει ελευθερία. Είναι η ελευθερία που δίνεις στον άλλον να είναι διαφορετικός από εσένα, όσο και αν αυτό σε ξενίζει, είναι η ελευθερία που δίνει η έλλειψη στρατοπέδων, τα οποία δυστυχώς χαρακτηρίζουν όλο το φάσμα του ανθρώπινου βίου. Σέβεσαι όχι όταν προσποιείσαι ότι συμβαδίζεις με πράξεις, απόψεις και ιδέες, αλλά όταν έχεις το θάρρος να υποστηρίζεις (όχι φασιστικά για να μην παρεξηγούμεθα κιόλας!!) την προσωπικότητά σου και φυσικά να αποδέχεσαι τους ανθρώπους που σε «πιστεύουν», έστω και αν απεχθάνεσαι κάποιες επιλογές τους. Διότι είναι προτιμότερο να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε εκτιμούν χωρίς προσωπικό όφελος, παρά να έχεις δίπλα σου καλοκουρδισμένα ρομποτάκια που αδυνατούν να σε δουν ως άνθρωπο. Ο κόσμος, όμως, είναι χωρισμένος σε στρατόπεδα και οι άνθρωποι συνεχίζουμε να κάνουμε κακό ο ένας στον άλλον, διότι φοβόμαστε πως αν τολμήσουμε να συνεργαστούμε μεταξύ μας θα σταματήσουμε να καταστρέφουμε. Η καταστροφή είναι πιο εύκολη εξάλλου από τη δημιουργία. Το να κρίνεις κάποιον σύμφωνα με τα δικά σου βιώματα είναι πιο εύκολο από το να ακούσεις και ίσως και να μάθεις κάτι από αυτόν. Εμείς είμαστε περήφανοι, διότι 25 διαφορετικά άτομα καταφέραμε τουλάχιστον αυτό: να ξεφύγουμε από τα προσωπικά μας στρατόπεδα και να συνεργαστούμε. Λάθη θα κάνουμε, όπως όλοι οι άνθρωποι φυσικά, ούτε και θεωρήσαμε ποτέ ότι η τελειότητα είναι το χαρακτηριστικό μας. Η τελειότητα είναι βαρετή.

Ευχαριστούμε όσους μας βοηθήσατε και θα ανταποδώσουμε με την πρώτη ευκαιρία, ευχαριστούμε όσους μας παρακολουθείτε και επίσης ευχαριστούμε και όσους μας κατακρίνατε, διότι μας βοηθήσατε να γίνουμε καλύτεροι.    

 

Η Ομάδα μας...

 

Το να προσπαθήσει κανείς να ορίσει τα όρια πραγμάτων, των οποίων εξ ορισμού φαίνεται να ανήκουν σε έναν ατέρμονο κύκλο συζητήσεων, επιχειρημάτων, αποδείξεων και θεωριών φαίνεται άσκοπο. Ωστόσο, το βασικό ερώτημα παραμένει: βρισκόμαστε σε θέση να ορίσουμε ζητήματα που αφορούν τον πολιτισμό, τον ίδιο τον άνθρωπο και την εξέλιξή του; Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να το κάνει αυτό χωρίς να αλλοιώσει την «αλήθεια» των πραγμάτων; Ερωτήματα τα οποία ισχύουν για κάθε πτυχή της ζωής του ανθρώπου από τις απαρχές του έως και σήμερα. 

Πλήθος επιστημόνων ασχολούνται με αυτά και άλλα ερωτήματα. Οι αρχαιολόγοι είναι εκείνοι, οι οποίοι επιχειρούν την ανασύσταση του παρελθόντος με διεπιστημονικές προσεγγίσεις μέσω των υλικών καταλοίπων που οι άνθρωποι άφησαν στο πέρασμά τους. Πλήθος τέτοιων καταλοίπων, όπως αρχιτεκτονικών, κεραμικής, διάφορων εργαλείων, ακόμη και κοσμημάτων μαρτυρούν συνήθειες, μαρτυρούν την ύπαρξη πολιτισμού, κοινωνικών δομών, ολόκληρων κοινωνιών. Η πορεία του ανθρώπου αν και φαίνεται πως έχει χαθεί στο πέρασμα του χρόνου, ιδιαίτερα εκείνων των ανθρώπων που έζησαν εκατομμύρια χρόνια πριν από εμάς, είναι δυνατό να την παρακολουθήσουμε.

«It’s Ritual?»: Το ερώτημα που βασανίζει όλους όσους ασχολούνται με τη προϊστορία. Τα ισχνά κατάλοιπα δεν αφήνουν περιθώρια πολλών επιλογών ως προς την ερμηνεία τους, έτσι η περισσότερο «προσφιλής» ερμηνεία όσων καταλοίπων αδυνατούμε να ταυτίσουμε με οποιαδήποτε άλλη έκφανση της ζωής του ανθρώπου είναι η απόδοση του αντικειμένου σε τελετουργικούς σκοπούς συνοδευόμενο, όμως, από το ερώτημα «It’s Ritual?». Η θεματική στήλη  «Προϊστορία: It’s Ritual?» θα ασχοληθεί ακριβώς με τέτοιου είδους ζητήματα, θα επιχειρηθεί η προσέγγιση του καθημερινού και του λατρευτικού αντικειμένου, της θρησκείας και της τέχνης, αλλά και πως η διεπιστημονικότητα στάθηκε αρωγός για την ανάλυση αναπάντητων ερωτημάτων στη προϊστορία. 

Ωστόσο, όσο περισσότερο πλησιάζουμε στους χρόνους κοντά στο σήμερα μπορούμε να κατανοήσουμε όλα αυτά σε μεγαλύτερο βαθμό. Ειδικότερα μελετώντας κανείς τους βυζαντινούς χρόνους πολλές φορές βρίσκει ομοιότητες με τον σύγχρονό μας πολιτισμό. Πολλά θρησκευτικά μνημεία, όπως για παράδειγμα η Ροτόντα στη Θεσσαλονίκη και η μονή του Οσίου Λουκά στη Βοιωτία, χτίστηκαν από τους Παλαιοχριστιανικούς χρόνους έως και την Ύστερη Βυζαντινή περίοδο. Αυτά τα μνημεία αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς μας, χρησιμοποιούνται, τα περισσότερα εξ αυτών, για τη τέλεση των μυστηρίων. Παρόλα αυτά, αν και φαίνονται τόσο οικεία, κανείς δε πρέπει να λησμονεί τις συνθήκες κάτω από τις οποίες δημιουργήθηκαν αυτά τα μνημεία. Μέσω της θεματικής στήλης «Αρχιτεκτονική και Τέχνη στο Βυζάντιο» θα επιχειρηθεί η μελέτη των διάφορων καταλοίπων υπό το πρίσμα των συνθηκών που παρήχθησαν, όπως είναι οι κοινωνικές, οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες. 

 

 

Γκουντρουμπή Βάσω - Αρχισυντάκτρια

Φυσικά και λάβαμε αφορμή από την ημέρα της γυναίκας!!Όλα χρειάζονται μια αφορμή εξάλλου. Όχι δε θα μιλήσουμε για την αξία της γυναίκας, για την αιώνια αντιπαλότητα των δύο φύλων, για τους λεγόμενους πολλαπλούς ρόλους που καλείται να διαδραματίσει η σύγχρονη γυναίκα , για τη θέση της γυναίκας σε αυτή τη δύσμοιρη (!) κοινωνία, για τη γυναίκα στην εκκλησιαστική παράδοση…όλα αυτά τα ζητήματα έχουν χιλιοαναλυθεί, όπως φυσικά αναλύονται καθημερινά τα πάντα σε συζητήσεις, σε επιστημονικά περιοδικά, στη σκέψη του καθενός… (πολλοί οι «ειδικοί», βλέπετε, στη θεωρία).

 

 

Δε θα μιλήσουμε για τίποτα σήμερα. Μερικές φορές η σιωπή έχει και αυτή το μεγαλείο της. Οι πράξεις, εξάλλου υπερκαλύπτουν κάθε υπόνοια λόγου. Οι σκέψεις ακόμη πιο πολύ, διότι είναι το μοναδικό πεδίο που δύναται να παραμείνει ελεύθερο από κάθε μορφή δεσμού, από κάθε εγχείρημα καταδυνάστευσης. Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, ποιος τρόπος διαβίωσης πλησιάζει πιο κοντά στις πιο αυθόρμητες σκέψεις μας, τις απαλλαγμένες από κάθε είδος προτύπου συμπεριφοράς. Διότι δεν υπάρχει σωστό και λάθος σε ό,τι εκφράζει την προσωπική ευτυχία του καθενός, την προσωπική του ελευθερία δηλαδή. Έτσι νομίζουμε ότι δεν μπορεί να υπάρξει και ένα συγκεκριμένο πρότυπο, για το πώς θα επιλέξει να διανύσει το βίο της μια γυναίκα (εντάξει δεν αντέξαμε να μη σχολιάσουμε το κεντρικό θέμα της ημέρας!). Ρόλοι υπάρχουν μόνο στο θέατρο και πρότυπα μόνο στα περιοδικά. Στη ζωή υπάρχει η καθημερινότητα, το κάθε λεπτό που περνάει ανεπιστρεπτί και είναι λυπηρό να θυσιάζεται στο βωμό μιας κατασκευασμένης ιδεολογίας. Ένας κόσμος, εξάλλου,  ποτέ δεν επιβιώνει από πολέμους ιδεολογικούς. Η ιδεολογία φαίνεται, είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα όπλα...

 

Εκ της αρχισυνταξίας

Η αξία είναι μια έννοια που ουκ ολίγες φορές βρέθηκε στο επίκεντρο συζητήσεων ποικίλου περιεχομένου: πολιτικών, οικονομικών, ουμανιστικών και άλλων πολλών αποτελώντας αντικείμενο αμφισβήτησης και διαπληκτισμών. Το κοινό στοιχείο μεταξύ όλων αυτών των συζητήσεων περί αξίας δεν είναι άλλο από τον άνθρωπο έως ότου έπαψε να έχει πραγματική αξία και άρχισε να αποτελεί όχι το αντικείμενο των συζητήσεων, αλλά το υποκείμενο με το οποίο θα επιτευχθεί ο στόχος: δόξα, χρήματα…  

Ωστόσο, ελπίδα σε αυτή τη καθ’ όλα απογοητευτική αντιμετώπιση της ζωής αποτελούν οι νέοι και οι πρωτοβουλίες τους. Η πρωτοβουλία πάντοτε αποτελούσε ένδειξη, αν όχι απόδειξη, δημιουργικότητας και αναζήτησης, μιας αναζήτησης που θα μπορούσε να παραλληλιστεί με την αλληγορία του σπηλαίου του Πλάτωνα. Οι νέοι επιδίδονται σε έναν αγώνα «εντοπισμού» της αλήθειας, αλλά και σε έναν αγώνα δημιουργίας ενός νέου κόσμου ή έστω μίας νέας πραγματικότητας, όπου ο άνθρωπος θα αποτελεί το αντικείμενο, το αξίωμα κάθε επιστημονικής και μη συζήτησης.

Τέτοιου είδους προσπάθειες αντιμετωπίζουν ποικίλες αντιδράσεις. Όπως και στην αλληγορία του σπηλαίου πολλοί είναι εκείνοι, οι οποίοι καμία πρόθεση δεν έχουν όχι μονάχα να συνδράμουν σε τέτοιου είδους πρωτοβουλίες, αλλά θέτουν ως σκοπό και στόχο τους την ενδυνάμωση όλων εκείνων που βρίσκονται πίσω από το παραπέτασμα, με ποικίλους τρόπους. 

Ο άνθρωπος και η αξία του αποτέλεσαν τροφή για σκέψη και προβληματισμό για πολλούς ανθρώπους. Σας παραθέτω, λοιπόν,  το λόγο του Λέοντος  Τολστόι, ο οποίος με λίγες αράδες δίνει το στίγμα όλων αυτών:

«Ο άνθρωπος μοιάζει με κλάσμα, όπου ο αριθμητής είναι ο πραγματικός εαυτός του και ο παρανομαστής η ιδέα που έχει για τον εαυτό του. Όσο μεγαλύτερος ο παρανομαστής, τόσο μικρότερη η αξία του κλάσματος. Και όσο ο παρανομαστής διογκώνεται προς το άπειρο, τόσο το κλάσμα τείνει προς το μηδέν» 

Γκουντρουμπή Βάσω, Αρχισυντάκτρια

 

 

Προϊόντα: 9 - 12 από 17
<< 1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Νέα

Η πρώτη μας εκδήλωση!!
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης -...
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Οικονομία και Θρησκευτικοί...
Μεταρρύθμιση και Ορθόδοξη...
Νέοι επιστήμονες
Η αξίωση των θρησκευτικών...
ΝΖ’ Πενθέκτης: «Περί τοῦ μὴ...
ΕΔΔΑ 21-02-2008 –...
Δύο χρόνια λειτουργίας!!
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Λίγα λόγια...

Όλα ξεκίνησαν από μια παρέα φοιτητών (κάπως έτσι υλοποιούνται οι πιο τρελές ιδέες!!) και δεν έχουμε ιδέα πώς και πού θα καταλήξουν τα πράγματα. Δε θα είχε ενδιαφέρον, αν γνωρίζαμε άλλωστε!!Σας καλούμε, λοιπόν, όλους εσάς φοιτητές και μη σε ένα διάλογο φοιτητικό, επιστημονικό, φιλοσοφικό, αρχαιολογικό, νομικό, ιστορικό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο. Εξάλλου, τι νόημα έχει η ύπαρξη και η ανάπτυξη μιας επιστήμης αν εκλείπει το ανθρώπινο στοιχείο, το προσωπικό ύφος και η καλή διάθεση;

Το άρθρο 13 του Συντάγματος δεν είναι άλλο από τη θρησκευτική ελευθερία, ένα ιδανικό που είναι μάλλον περισσότερο ζήτημα ενδιάθετης αποδοχής, παρά εξωτερικής οριοθέτησης και νομικής προστασίας. 

Άλλωστε η ελευθερία είναι μια επιλογή, και «ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» (Ζαν-Πωλ Σαρτρ)

{να επισημάνουμε ότι η εφημερίδα είναι ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, που σημαίνει ότι κάνουμε μια προσπάθεια προσωπικής εμβάθυνσης σε αντικείμενα που μας ενδιαφέρουν και στόχος είναι η δημιουργία μιας χρήσιμης βάσης βιβλιογραφικών και μη δεδομένων για φοιτητές και μη, καθώς και η δημιουργικότητα μέσα από τη συνεργασία} 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: