Κεντρικό Άρθρο

Αμφισβήτηση, αμφισβήτηση, αμφισβήτηση. Όλα γύρω μας, ειδικότερα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, αμφισβητούνται. Αμφισβητούνται η κρατική εξουσία, το πολιτικό σύστημα, οι δικαστές και πολλές κοινωνικές δομές και θεσμοί. Προπάντων, όμως, αμφισβητούνται και δοκιμάζονται βαθιά οι ανθρώπινες σχέσεις. Διστάζουμε να εμπιστευτούμε το διπλανό μας, δε δίνουμε εύκολα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται, είμαστε συνεχώς καχύποπτοι και επιφυλακτικοί. Νιώθουμε ότι ένας διαρκής κίνδυνος παραμονεύει και μη όντας ικανοί να προσδιορίσουμε την πηγή του, αμφισβητούμε τα πάντα. Μήπως, όμως, χάνουμε κατ’αυτό τον τρόπο την ανθρωπιά μας και «εξαγριωνόμαστε»;
Δεν είναι, βέβαια, απόλυτα  παράλογος αυτός ο φόβος μας. Ζούμε σε μια εποχή, η οποία δεν προσφέρει στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούμε ηθικά και υλικά. Ως νέοι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά τον κίνδυνο της ανεργίας. Κι ας μη γελιόμαστε. Όποιος δεν έχει χρήματα, δύσκολα θα ενδιαφερθεί να καλλιεργηθεί και ηθικά αποκτώντας αισθητική καλλιτεχνική και εν γένει ανθρωπιστική παιδεία. Παράλληλα, το γενικότερο πνεύμα ανηθικότητας των καιρών σε συνδυασμό με φαινόμενα ρατσισμού και αναξιοκρατίας μας ταλανίζουν και προσθέτουν ένα ακόμα «ψυχικό βάρος» στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεσή  μας. Κάτω, λοιπόν, από τις συνθήκες αυτές δεν είναι παράλογο να επικρατεί μια γενική αμφισβήτηση επί παντός του επιστητού.
Το θέμα, εντούτοις, δεν είναι να μην αμφισβητούμε. Η αμφισβήτηση αποτελεί «αναμφισβήτητα» κινητήριο δύναμη για τις κοινωνίες και την ανθρώπινη εξέλιξη. Πώς θα είχε διαμορφωθεί άραγε ο σημερινός κόσμος αν ο Γαλιλαίος δεν είχε αμφισβητήσει την αυθεντία της Καθολικής Εκκλησίας ότι η γη είναι επίπεδη, αν οι αδερφοί Μονγκόλιφερ δεν είχαν αποπειραθεί για πρώτη φορά  να πετάξουν χρησιμοποιώντας ένα είδους αυτοσχέδιο ανεμόπτερο αμφισβητώντας τους νόμους της βαρύτητας, αν ο Νιλ Άρμστρονγκ με την αρωγή του επιτελείου του,  αμφισβητώντας το  πλήθος των δυσκολιών ενός τέτοιου παράτολμου εγχειρήματος,  δεν είχε πατήσει το πόδι του στο φεγγάρι; Αυτό, επομένως, που θέλουμε να εκφράσουμε είναι ότι επιζητούμε την αμφισβήτηση. Τη χρειαζόμαστε για να βελτιωνόμαστε και ως μονάδες και ως σύνολο. Δε θέλουμε, όμως, τη στείρα αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση που βάλλει απέναντι σε όλους και όλα χωρίς λογική και αιτία, μια αμφισβήτηση που σαν το μεσαιωνικό δήμιο τους θανάτωνε όλους καλούς και κακούς, όσιους και ανίερους, δίκαιους και αδίκους.
Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια σοβαρή, λελογισμένη και με επιχειρήματα αμφισβήτηση. Μια ειλικρινή αμφισβήτηση, που θα επικροτεί τις θετικές μας πλευρές και θα κατακρίνει τις αρνητικές.Και πόσω μάλλον εμείς οι νέοι άνθρωποι που στην πλειοψηφία μας είμαστε ιδεαλιστές και γεμάτοι όνειρα, που το αίμα μας «βράζει» και διεκδικούμε έναν καλύτερο, ομορφότερο και δικαιότερο κόσμο. Για το λόγο αυτό πρέπει να αμφισβητούμε και να μη φοβόμαστε να λέμε τη γνώμη μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας σημασία έχει να έχουμε εκτελέσει το καθήκον που μας επιβάλλει ο εαυτός μας!
 
Ραφαήλ Παπασυκιώτης, Αρχισυντάκτης
Είναι αλήθεια πως δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρα τα πράγματα για ένα νέο άνθρωπο που τώρα επιλέγει το αντικείμενο των σπουδών του, για ένα νέο άνθρωπο που τώρα κάνει τα πρώτα βήματά του στο επαγγελματικό στερέωμα, για ένα νέο άνθρωπο που επιθυμεί μια κάποια ανεξαρτησία. «Οι καιροί είναι δύσκολοι», μια φράση που ακούμε καθημερινά πια από ανθρώπους όλων των ηλικιών.
«Οι καιροί» μπορεί πάντα να ήταν δύσκολοι, εξάλλου ποιος είπε ότι όλα στη ζωή έρχονται αβίαστα και χωρίς την πάροδο δύσκολων περιόδων, δύσκολων επιλογών και μη διαχειρίσιμων επιθυμιών; Εγώ λέω πάντως αγαπητοί συμφοιτητές, αρχικά καλή χρονιά, μιας και  δεν τα είπαμε αυτά στην ώρα τους!! Έπειτα έχω να πω πως η αστάθεια θα μας κυνηγάει πάντα, καθώς δεν υπάρχουν σίγουρες λύσεις, δεν υπάρχουν σίγουρες δουλειές, λέξεις, σχέσεις, θέσεις. Υπάρχει το προσπαθώ, υπάρχει το έχω το θάρρος να δω αυτά που πραγματικά θέλω και να τα επιδιώξω έντιμα (αν και αυτό το έντιμα είναι συζητήσιμο!κανείς βλέπετε δε θα παραδεχτεί για κανέναν ότι πέτυχε κάτι με έντιμο τρόπο), υπάρχει το μαθαίνω να ζω με αυτά που έχω και με αυτό που είμαι. Εξαιρετικά εύκολα στα λόγια όλα αυτά.
Πέρα από τη θεωρία, όμως, έχουμε δρόμο να διανύσουμε ακόμα και ακριβώς ο τρόπος που θα επιλέξουμε να τον διανύσουμε θα καθορίσει και πράγματα, τα οποία δε θα έχουμε υπολογίσει. Γι’ αυτό η μόνη λύση είναι να βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αυτό στο οποίο μπορούμε να γίνουμε καλοί (διότι δεν αρκεί να θέλεις κάτι, πρέπει να σε θέλει και αυτό, ωστόσο πολλές φορές η ματαιοδοξία ή η αφέλεια δε μας επιτρέπουν να δούμε το προφανές) και φυσικά αυτό που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε, με ό,τι κ αν αυτό συνεπάγεται (είναι διαφορετικό για τον καθένα). Αυτή είναι η μόνη «ασταθής» λύση. Η σταθερότητα εξάλλου, όσο ελκυστική και αν φαίνεται, πολλές φορές είναι μονάχα μια επίφαση σταθερότητας.
Ακούω συχνά ότι η ζωή θέλει «θάρρος και θράσος» για να προχωρήσεις. Συμφωνώ. Απλώς το θάρρος για εμένα είναι να δεις τον εαυτό σου και τις επιθυμίες και το θράσος να πραγματοποιήσεις την αυτοκριτική σου και να γίνεις λιγάκι καλύτερος απέναντι στον εαυτό σου. Επίσης, αυτό το "για να προχωρήσεις" ποτέ μου δεν το κατάλαβα.
Καλό υπόλοιπο εξεταστικής σε όσους δίνουν μαθήματα, εμπνευσμένες σκέψεις σε όσους γράφουμε τη διπλωματική μας και όμορφες σκέψεις γενικά σε όλους μας!!
 
Ελένη Παλιούρα, Αρχισυντάκτρια
 

Ποιος πραγματικά μπορεί να κάνει μια νέα αρχή; Πόσο εύκολο είναι; Τι εννοείς νέα αρχή; Τελειώνοντας το σχολείο μια τρομακτική και μοναδική αρχή σε περιμένει. Έχεις πέρασει τις εξετάσεις, ξεκινάς τις σπουδές και πολύ πιθανόν σε άλλη πόλη. Μετακομίζεις, ξενικάς τη ζωή σου, νέα καθημερινότητα, νέες ασχολίες, νέες παρέες, νέες προοπτικές. Και μετά; Τι γίνεται όταν περάσουν αυτά τα «ανέμελα χρόνια»; Ξεκινάς μια νέα αρχή, κάποιες φορές πίσω στο σπίτι (που όλα είναι ίδια και ταυτόχρονα όλα είναι διαφορετικά) ή μένεις στην ίδια πόλη, δουλεύεις με αλλαγή της καθημερινότητας ή βρίσκεις δουλειά σε άλλη πόλη ή ακόμη και χώρα και τότε έρχονται οι αλλαγές και οι νέες αρχές. Πόσοι από εμάς μπορούμε να αντέξουμε αυτές τις αλλαγές; Πόσο εύκολο είναι να ξεκινάς τη ζωή σου από το μηδέν, κάθε φορά που αλλάζεις εργασία και τόπο εργασίας; Μέχρι πότε θα μπορείς να το κάνεις; 

Και τι συμβαίνει όταν σου αρέσουν οι αλλαγές; Όταν δεν μπορείς να μείνεις σε ένα μέρος; Όταν θέλεις συνεχώς να ταξιδεύεις να γνωρίζεις νέο κόσμο και νέους πολιτισμούς;  

Κάθε αρχή και δύσκολη: Δυσκολίες, αλλαγές, εξετάσεις, γραφειοκρατία, απόσταση, ίσως ξένη γλώσσα, βίζα, δουλειά... Και σκέφτεσαι να τα παρατήσεις, και είναι στιγμές που θες να φύγεις και να τα αφήσεις όλα πίσω σου. Αλλά μένεις, επιμένεις και συνεχίζεις... 

Και στο τέλος, ποιος τα θυμάται όλα αυτά; Φιλίες, εκδρομές, πολιτισμός, ταξίδια, γλώσσες, γνώση, συνέδρια, διαφορετικότητα, δάκρυα λύπης, δάκρυα χαράς, έρωτας, στιγμές, λεπτά, νέοι ορίζοντες και προοπτικές...και η λίστα δεν τελειώνει ποτέ.

Οι αλλαγές και οι νέες αρχές δεν είναι για όλους. Ωστόσο, αν δεν δοκιμάσεις, πως ξέρεις ότι δεν σου ταιριάζουν; Πόσοι από εμάς είμαστε έτοιμοι για νέα αρχή; Πόσοι από εμάς φοβόμαστε; 

Keep calm, deep breath and just do it. It’s time for a change!

Ανεβλαβή Βασιλική, Βοηθός Αρχισυντάκτριας

Και από τα Χριστούγεννα φτάσαμε στο Πάσχα με μια ανάσα. Τόσο γρήγορα περνάει ο καιρός  και αυτό που μένει είναι μονάχα η θύμηση των πράξεών ή των παραλήψεών μας. Σας ευχόμαστε όλοι να περάσετε υπέροχα, να ξεκουραστείτε και να επανέλθετε στην καθημερινότητά σας ανανεωμένοι, με νέες ιδέες, αποφάσεις και δυναμισμό.

Από εμένα μονάχα μια ιστορία, για να περάσει η ώρα λιγάκι πιο ευχάριστα:

Ήταν ένα δέντρο με μεγάλα κλαδιά πάντα γυμνά από φύλλα και καρπούς, αλλά μεστά από αποδημητικά πουλιά που σταματούσαν να ξαποστάσουν από το μακρύ τους ταξίδι. Ήταν καλύτερα έτσι, σκεφτόταν το δέντρο, ήταν καλύτερα που μπορούσε να βοηθάει κάποιες υπάρξεις, που στο κάτω κάτω του κρατούσαν συντροφιά. Εξάλλου, ανά διαστήματα δημοσιογράφοι πραγματοποιούσαν αφιερώματα στο πρόσωπό του, λόγω του ότι δεν υπήρχε άλλο δέντρο σαν και αυτό, τραγουδιστές διοργάνωναν εκδηλώσεις δίπλα του, τρελοί έρχονταν και του μιλούσαν, μάγοι το συμβουλεύονταν και ερωτευμένοι έκαναν πικ – νικ στη σκιά του. Ένιωθε κάπως περήφανο για τον εαυτό του, γιατί όλοι έλεγαν πως ήταν ένα ξεχωριστό δέντρο, μα κανένας δεν έμενε μαζί του για μεγάλο διάστημα. Τα πουλιά έφευγαν και δεν ξαναγύριζαν, οι συναυλίες τελείωναν, οι τρελοί γίνονταν λογικοί από το βάρος της καθημερινότητας, οι δημοσιογράφοι είχαν και άλλα θέματα για να ασχοληθούν, οι ερωτευμένοι χώριζαν και οι μάγοι κάποια στιγμή καταλάβαιναν πως η ζωή εξαρτάται από άλλα πράγματα. Αφήστε που δεν ήταν λίγοι αυτοί που προσπαθούσαν να του κόψουν τα κλαδιά.

Μια μέρα το δέντρο αποφάσισε πως ήταν δυστυχισμένο. Έτσι πήρε μια δύσκολη απόφαση: αφαίρεσε μόνο του τα κλαδιά του και τα μοίρασε στους περαστικούς. Τα χρόνια πέρασαν πιο γρήγορα από το αναμενόμενο. Πάντα έτσι γίνεται. Το δέντρο έγινε σαν τα άλλα δέντρα, απέκτησε φύλλα, καρπούς, απέκτησε φίλους, οικογένεια και μια ζωή που σε τίποτα δε θύμιζε την προηγούμενη. Και σιγά σιγά κατάλαβε πως κάθε δέντρο ήταν ξεχωριστό, αλλά για διαφορετικό λόγο. Άλλο δέντρο ήταν πολύ όμορφο και άνθρωποι ταξίδευαν από παντού, για να το θαυμάσουν, άλλο ήταν σοφό και βοηθούσε με τις συμβουλές του όποιον κατέφευγε σε αυτό, άλλο δέντρο είχε το χάρισμα της καλοσύνης, δεν έτρεφε κακία για κανέναν…τότε μετάνιωσε…μετάνιωσε που είχε απαρνηθεί ό,τι η ίδια η φύση του είχε χαρίσει, που είχε γίνει κάτι διαφορετικό από αυτό που ήταν. Πλέον, όμως, ήταν αργά, ο χρόνος είναι ανελέητος βλέπετε με εκείνους που τον αψηφούν…

 

Ελένη Παλιούρα - Αρχισυντάκτρια

Προϊόντα: 5 - 8 από 17
<< 1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Νέα

Η πρώτη μας εκδήλωση!!
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Κωνσταντίνος Μαργαρίτης -...
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Οικονομία και Θρησκευτικοί...
Μεταρρύθμιση και Ορθόδοξη...
Νέοι επιστήμονες
Η αξίωση των θρησκευτικών...
ΝΖ’ Πενθέκτης: «Περί τοῦ μὴ...
ΕΔΔΑ 21-02-2008 –...
Δύο χρόνια λειτουργίας!!
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Λίγα λόγια...

Όλα ξεκίνησαν από μια παρέα φοιτητών (κάπως έτσι υλοποιούνται οι πιο τρελές ιδέες!!) και δεν έχουμε ιδέα πώς και πού θα καταλήξουν τα πράγματα. Δε θα είχε ενδιαφέρον, αν γνωρίζαμε άλλωστε!!Σας καλούμε, λοιπόν, όλους εσάς φοιτητές και μη σε ένα διάλογο φοιτητικό, επιστημονικό, φιλοσοφικό, αρχαιολογικό, νομικό, ιστορικό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο. Εξάλλου, τι νόημα έχει η ύπαρξη και η ανάπτυξη μιας επιστήμης αν εκλείπει το ανθρώπινο στοιχείο, το προσωπικό ύφος και η καλή διάθεση;

Το άρθρο 13 του Συντάγματος δεν είναι άλλο από τη θρησκευτική ελευθερία, ένα ιδανικό που είναι μάλλον περισσότερο ζήτημα ενδιάθετης αποδοχής, παρά εξωτερικής οριοθέτησης και νομικής προστασίας. 

Άλλωστε η ελευθερία είναι μια επιλογή, και «ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» (Ζαν-Πωλ Σαρτρ)

{να επισημάνουμε ότι η εφημερίδα είναι ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, που σημαίνει ότι κάνουμε μια προσπάθεια προσωπικής εμβάθυνσης σε αντικείμενα που μας ενδιαφέρουν και στόχος είναι η δημιουργία μιας χρήσιμης βάσης βιβλιογραφικών και μη δεδομένων για φοιτητές και μη, καθώς και η δημιουργικότητα μέσα από τη συνεργασία} 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: