Κεντρικό Άρθρο

Και ναι! Είναι γεγονός! Με την έναρξη της Σαρακοστής, τη 15η Νοεμβρίου, ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για την έλευση της πιο αγαπημένης γιορτής του χρόνου, των Χριστουγέννων! Καθώς περπατάει κανείς στους δρόμους της Αθήνας, έλκεται από τους περίτεχνους στολισμούς των δρόμων και των καταστημάτων κι από τις χαρούμενες μουσικές που αντηχούν σ’ όλους τους εμπορικούς δρόμους. Όλοι δείχνουν να ετοιμάζονται να υποδεχθούν τη γέννηση του Θεανθρώπου. Ή… μήπως όχι;
Τι θα απαντούσε κανείς στο ερώτημα: ‘’Τι είναι για εσένα τα Χριστούγεννα;’’ Κάποιος ίσως απαντούσε ότι Χριστούγεννα είναι οι στολισμοί, τα ψώνια, οι χαρούμενες μουσικές. Άλλος πάλι ίσως να έλεγε ότι τα Χριστούγεννα είναι για εκείνον μία ευκαιρία να περάσει όμορφες, ζεστές οικογενειακές στιγμές. Υπάρχουν, βέβαια, και αυτοί που θ’ απαντούσαν ότι τα Χριστούγεννα τους είναι τελείως αδιάφορα. Πολλοί εξ αυτών, λόγω του ότι δεν έχουν δικούς τους ανθρώπους να μοιραστούν αυτές τις στιγμές ‘’χαράς’’, ενώ άλλοι διότι τη θεωρούν μια εμπορική γιορτή, η οποία εξυπηρετεί την κίνηση της αγοράς (καλά, μεταξύ μας, οι τελευταίοι δεν έχουν και τόσο άδικο).
Παρ’ ολ’ αυτά, αν ρωτούσαμε κάποιον ‘’Τι πραγματικά γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα’’, τι θα μας απαντούσε; Το πολύ-πολύ να μας απαντούσε ότι γιορτάζουμε τη γέννηση του Χριστού.Bingo!Το βρήκε! Γιατί, όμως, για εμάς τους ορθόδοξους η γέννηση του Θεανθρώπου αποτελεί ένα τόσο χαρμόσυνο γεγονός;
Διότι γιορτάζουμε τη γέννηση της Σωτηρίας του ανθρώπου. Διότι γιορτάζουμε την απέραντη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο, χάρη της οποίας έγινε ο Θεός άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος Θεός κατά χάριν. Οπότε ναι! It’s the most wonderful time of the year, ‘’Διότι τόσον ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον, ὥστε ἔδωκε τὸν Ὑιόν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ’’ (Κατά Ιωάννην 3:16)
Εύχομαι σε όλους καλή Σαρακοστή και καλό αγώνα!
 
Ελεωνόρα Παπαδάκη, Βοηθός Αρχισυντάκτριας
Αυτές τις μέρες το Μουσείο Ακρόπολης στεγάζει μία εξόχως ενδιαφέρουσα έκθεση για τα συναισθήματα στην αρχαία Ελλάδα. Το ευρύ πλαίσιο των εκθεμάτων, που εκτείνεται από αγαλματικές προσωποποιήσεις καταλυτικών συναισθημάτων, όπως ο Έρωτας και ο Πόθος, μέχρι μικρές εκφράσεις στοργής, αγάπης ή και μίσους, αναδεικνύει ένα πολύπτυχο φάσμα εκφάνσεων του αρχαίου θυμοῦ, του θυμικού όπως θα λέγαμε σήμερα. Ήδη από τα ομηρικά έπη ο θυμὸς καθοδηγεί τους ήρωες στην ισχυρή έκφραση των συναισθημάτων τους, ενώ, κατά την κορύφωση της κλασικής περιόδου τον 5ο αιώνα π.Χ., βλέπουμε πια ότι και η έννοια της ψυχῆς σχετίζεται με τον έντονο συναισθηματικό κόσμο του ανθρώπου. Αργότερα, βέβαια, στα έργα του Πλάτωνα θεμελιώνεται σαφώς η διάσταση της ψυχῆς ως μία αθάνατης και άφθαρτης οντότητας που σχετίζεται ιδεατά με ανώτερες νοητικές και κανονιστικές λειτουργίες, διαχωριζόμενη από το σώμα, μία θεώρηση που mutatis mutandis επικρατεί μέχρι σήμερα.
Ωστόσο, πέρα από τη φιλοσοφική θεώρηση των συναισθημάτων στην κλασική Ελλάδα, η έκθεση μπορεί να αποτελέσει μία αφορμή για μία διαλεκτική προσέγγιση της Αρχαιότητας, που δεν περιορίζεται στις μεγάλες μνημειακές της εκφράσεις, αλλά εκτείνεται σε μία σύνθετη εικόνα του εν γένει καθημερινού βίου. Μία τέτοια πλατειά οπτική είναι απαραίτητη για μία ουσιαστική μελέτη μίας μεγάλης περιόδου της ανθρώπινης ιστορίας που παρουσιάζεται και διαμορφώνεται στις συνειδήσεις της πλειονότητας της κοινωνίας συχνά μονομερώς. Είτε κάτω από το έκπαγλο όραμα του κλασικού πολιτισμού, που αποτέλεσε «εθνικό αφήγημα» του νεοελληνικού κράτους ή μέσα από μία προκατειλημμένη προσπάθεια αποδόμησης και απαξίωσης βασικών γνωρισμάτων αυτού του πολιτισμού, η πρόσληψη της Αρχαιότητας τοποθετείται συχνά σε μία ανώφελη  διελκυστίνδα. 
Σίγουρα μία κριτική εξέταση του θέματος, που επιτέλους απαντά τα τελευταία χρόνια και στην ελληνική επιστημονική βιβλιογραφία, κάλλιστα συνδυάζεται με τέτοιες ευρείες θεωρήσεις της Αρχαιότητας όπως ο «Κόσμος των Συναισθημάτων». Και αυτή δε περιορίζεται αναγκαστικά στον ειδικό, που αναστοχαστικά θα διέλθει τα εκθέματα, έχοντας επίγνωση ότι ή Ιστορία της Τέχνης είναι ταυτόχρονα και μία ιστορία της πρόσληψής της. Και στο ευρύ κοινό μπορεί να γίνει αντιληπτή, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, η συνθετότητα του συναισθηματικού κόσμου της Αρχαιότητας, αποτελώντας μία νύξη για μία βαθύτερη και ουσιαστικότερη θέασή της πέρα από χλαμυδοπληξίες και απλοϊκές μεγαλοστομίες ή, για να παραφράσω τον Σεφέρη, γυρεύοντας την άλλη ζωή, πέρα από τ’ αγάλματα. 
 
Νικόλαος Χαροκόπος, Βοηθός Αρχισυντάκτη
Αμφισβήτηση, αμφισβήτηση, αμφισβήτηση. Όλα γύρω μας, ειδικότερα το τελευταίο διάστημα με την οικονομική κρίση, αμφισβητούνται. Αμφισβητούνται η κρατική εξουσία, το πολιτικό σύστημα, οι δικαστές και πολλές κοινωνικές δομές και θεσμοί. Προπάντων, όμως, αμφισβητούνται και δοκιμάζονται βαθιά οι ανθρώπινες σχέσεις. Διστάζουμε να εμπιστευτούμε το διπλανό μας, δε δίνουμε εύκολα χέρι βοηθείας σε όποιον το χρειάζεται, είμαστε συνεχώς καχύποπτοι και επιφυλακτικοί. Νιώθουμε ότι ένας διαρκής κίνδυνος παραμονεύει και μη όντας ικανοί να προσδιορίσουμε την πηγή του, αμφισβητούμε τα πάντα. Μήπως, όμως, χάνουμε κατ’αυτό τον τρόπο την ανθρωπιά μας και «εξαγριωνόμαστε»;
Δεν είναι, βέβαια, απόλυτα  παράλογος αυτός ο φόβος μας. Ζούμε σε μια εποχή, η οποία δεν προσφέρει στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούμε ηθικά και υλικά. Ως νέοι άνθρωποι βιώνουμε καθημερινά τον κίνδυνο της ανεργίας. Κι ας μη γελιόμαστε. Όποιος δεν έχει χρήματα, δύσκολα θα ενδιαφερθεί να καλλιεργηθεί και ηθικά αποκτώντας αισθητική καλλιτεχνική και εν γένει ανθρωπιστική παιδεία. Παράλληλα, το γενικότερο πνεύμα ανηθικότητας των καιρών σε συνδυασμό με φαινόμενα ρατσισμού και αναξιοκρατίας μας ταλανίζουν και προσθέτουν ένα ακόμα «ψυχικό βάρος» στην ήδη επιβαρυμένη ψυχοσύνθεσή  μας. Κάτω, λοιπόν, από τις συνθήκες αυτές δεν είναι παράλογο να επικρατεί μια γενική αμφισβήτηση επί παντός του επιστητού.
Το θέμα, εντούτοις, δεν είναι να μην αμφισβητούμε. Η αμφισβήτηση αποτελεί «αναμφισβήτητα» κινητήριο δύναμη για τις κοινωνίες και την ανθρώπινη εξέλιξη. Πώς θα είχε διαμορφωθεί άραγε ο σημερινός κόσμος αν ο Γαλιλαίος δεν είχε αμφισβητήσει την αυθεντία της Καθολικής Εκκλησίας ότι η γη είναι επίπεδη, αν οι αδερφοί Μονγκόλιφερ δεν είχαν αποπειραθεί για πρώτη φορά  να πετάξουν χρησιμοποιώντας ένα είδους αυτοσχέδιο ανεμόπτερο αμφισβητώντας τους νόμους της βαρύτητας, αν ο Νιλ Άρμστρονγκ με την αρωγή του επιτελείου του,  αμφισβητώντας το  πλήθος των δυσκολιών ενός τέτοιου παράτολμου εγχειρήματος,  δεν είχε πατήσει το πόδι του στο φεγγάρι; Αυτό, επομένως, που θέλουμε να εκφράσουμε είναι ότι επιζητούμε την αμφισβήτηση. Τη χρειαζόμαστε για να βελτιωνόμαστε και ως μονάδες και ως σύνολο. Δε θέλουμε, όμως, τη στείρα αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση που βάλλει απέναντι σε όλους και όλα χωρίς λογική και αιτία, μια αμφισβήτηση που σαν το μεσαιωνικό δήμιο τους θανάτωνε όλους καλούς και κακούς, όσιους και ανίερους, δίκαιους και αδίκους.
Αυτό που έχουμε ανάγκη είναι μια σοβαρή, λελογισμένη και με επιχειρήματα αμφισβήτηση. Μια ειλικρινή αμφισβήτηση, που θα επικροτεί τις θετικές μας πλευρές και θα κατακρίνει τις αρνητικές.Και πόσω μάλλον εμείς οι νέοι άνθρωποι που στην πλειοψηφία μας είμαστε ιδεαλιστές και γεμάτοι όνειρα, που το αίμα μας «βράζει» και διεκδικούμε έναν καλύτερο, ομορφότερο και δικαιότερο κόσμο. Για το λόγο αυτό πρέπει να αμφισβητούμε και να μη φοβόμαστε να λέμε τη γνώμη μας. Γιατί στο τέλος της ημέρας σημασία έχει να έχουμε εκτελέσει το καθήκον που μας επιβάλλει ο εαυτός μας!
 
Ραφαήλ Παπασυκιώτης, Αρχισυντάκτης
Είναι αλήθεια πως δεν είναι και πολύ ελπιδοφόρα τα πράγματα για ένα νέο άνθρωπο που τώρα επιλέγει το αντικείμενο των σπουδών του, για ένα νέο άνθρωπο που τώρα κάνει τα πρώτα βήματά του στο επαγγελματικό στερέωμα, για ένα νέο άνθρωπο που επιθυμεί μια κάποια ανεξαρτησία. «Οι καιροί είναι δύσκολοι», μια φράση που ακούμε καθημερινά πια από ανθρώπους όλων των ηλικιών.
«Οι καιροί» μπορεί πάντα να ήταν δύσκολοι, εξάλλου ποιος είπε ότι όλα στη ζωή έρχονται αβίαστα και χωρίς την πάροδο δύσκολων περιόδων, δύσκολων επιλογών και μη διαχειρίσιμων επιθυμιών; Εγώ λέω πάντως αγαπητοί συμφοιτητές, αρχικά καλή χρονιά, μιας και  δεν τα είπαμε αυτά στην ώρα τους!! Έπειτα έχω να πω πως η αστάθεια θα μας κυνηγάει πάντα, καθώς δεν υπάρχουν σίγουρες λύσεις, δεν υπάρχουν σίγουρες δουλειές, λέξεις, σχέσεις, θέσεις. Υπάρχει το προσπαθώ, υπάρχει το έχω το θάρρος να δω αυτά που πραγματικά θέλω και να τα επιδιώξω έντιμα (αν και αυτό το έντιμα είναι συζητήσιμο!κανείς βλέπετε δε θα παραδεχτεί για κανέναν ότι πέτυχε κάτι με έντιμο τρόπο), υπάρχει το μαθαίνω να ζω με αυτά που έχω και με αυτό που είμαι. Εξαιρετικά εύκολα στα λόγια όλα αυτά.
Πέρα από τη θεωρία, όμως, έχουμε δρόμο να διανύσουμε ακόμα και ακριβώς ο τρόπος που θα επιλέξουμε να τον διανύσουμε θα καθορίσει και πράγματα, τα οποία δε θα έχουμε υπολογίσει. Γι’ αυτό η μόνη λύση είναι να βρούμε αυτό που πραγματικά θέλουμε, αυτό στο οποίο μπορούμε να γίνουμε καλοί (διότι δεν αρκεί να θέλεις κάτι, πρέπει να σε θέλει και αυτό, ωστόσο πολλές φορές η ματαιοδοξία ή η αφέλεια δε μας επιτρέπουν να δούμε το προφανές) και φυσικά αυτό που θα μας επιτρέψει να ζήσουμε, με ό,τι κ αν αυτό συνεπάγεται (είναι διαφορετικό για τον καθένα). Αυτή είναι η μόνη «ασταθής» λύση. Η σταθερότητα εξάλλου, όσο ελκυστική και αν φαίνεται, πολλές φορές είναι μονάχα μια επίφαση σταθερότητας.
Ακούω συχνά ότι η ζωή θέλει «θάρρος και θράσος» για να προχωρήσεις. Συμφωνώ. Απλώς το θάρρος για εμένα είναι να δεις τον εαυτό σου και τις επιθυμίες και το θράσος να πραγματοποιήσεις την αυτοκριτική σου και να γίνεις λιγάκι καλύτερος απέναντι στον εαυτό σου. Επίσης, αυτό το "για να προχωρήσεις" ποτέ μου δεν το κατάλαβα.
Καλό υπόλοιπο εξεταστικής σε όσους δίνουν μαθήματα, εμπνευσμένες σκέψεις σε όσους γράφουμε τη διπλωματική μας και όμορφες σκέψεις γενικά σε όλους μας!!
 
Ελένη Παλιούρα, Αρχισυντάκτρια
 
Προϊόντα: 1 - 4 από 15
1 | 2 | 3 | 4 >>

Νέα

ΜΠΑ 3483/2005: Αναγνώριση...
Παπαγεωργίου Γ Κωνσταντίνος -...
Κοινωνία καὶ Κανονικὸ Δίκαιο
It’s the most wonderful time...
ΜΠΡ ΠΕΙΡΑΙΑ 2457/2015:...
Παπαγεωργίου Γ. Κωνσταντίνος...
Τελετή αναγόρευσης Ομότιμου...
ΣτΕ 2569/1990: Περί...
1 | 2 | 3 | 4 | 5 >>

Λίγα λόγια...

Όλα ξεκίνησαν από μια παρέα φοιτητών (κάπως έτσι υλοποιούνται οι πιο τρελές ιδέες!!) και δεν έχουμε ιδέα πώς και πού θα καταλήξουν τα πράγματα. Δε θα είχε ενδιαφέρον, αν γνωρίζαμε άλλωστε!!Σας καλούμε, λοιπόν, όλους εσάς φοιτητές και μη σε ένα διάλογο φοιτητικό, επιστημονικό, φιλοσοφικό, αρχαιολογικό, νομικό, ιστορικό και πάνω απ’ όλα ανθρώπινο. Εξάλλου, τι νόημα έχει η ύπαρξη και η ανάπτυξη μιας επιστήμης αν εκλείπει το ανθρώπινο στοιχείο, το προσωπικό ύφος και η καλή διάθεση;

Το άρθρο 13 του Συντάγματος δεν είναι άλλο από τη θρησκευτική ελευθερία, ένα ιδανικό που είναι μάλλον περισσότερο ζήτημα ενδιάθετης αποδοχής, παρά εξωτερικής οριοθέτησης και νομικής προστασίας. 

Άλλωστε η ελευθερία είναι μια επιλογή, και «ο άνθρωπος είναι οι επιλογές του» (Ζαν-Πωλ Σαρτρ)

{να επισημάνουμε ότι η εφημερίδα είναι ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ, που σημαίνει ότι κάνουμε μια προσπάθεια προσωπικής εμβάθυνσης σε αντικείμενα που μας ενδιαφέρουν και στόχος είναι η δημιουργία μιας χρήσιμης βάσης βιβλιογραφικών και μη δεδομένων για φοιτητές και μη, καθώς και η δημιουργικότητα μέσα από τη συνεργασία} 

Newsletter

Εγγραφείτε στο newsletter μας: